Home is where the heart is

De afgelopen 2 weken hebben Casper, Iris en ondergetekende genoten van een heerlijke "Lagosbreak".
Vanwege familie omstandigheden vlogen we een week eerder naar Nederland, waardoor onze Springbreak 2 weken was in plaats van een week.
De omstandigheden waren zeker niet iets om blij van te worden, verlies van een dierbare doet verschrikkelijk pijn. Maar het is o zo nodig voor het verwerkingsproces om afscheid te kunnen nemen.
Des te meer pijn deed het dat Gerben niet mee kon. Hij zat klem tussen werk en prive. En dan is zo'n keuze verschrikkelijk, juist omdat je het zelf ook hard nodig hebt om afscheid te nemen...Veel praten en contact houden helpt de pijn verzachten, maar dit is 1 van de prijzen die je betaald voor het zijn van een Expat.

Snelweg naar de Afsluitdijk

De aankomst in ons Holland was daarentegen meer dan heerlijk verfrissend! O wat zijn die Hollandse blauwe luchten, de groene strakke dijken en wegen zonder gaten en kuilen een verademing!
Mijn hoofd stroomde gewoon leeg, elke kilometer die we maakte. Zelfs de saaie afsluitdijk was het schoonste wat ik in tijden had gezien! Terwijl Casper en Iris lagen te slapen achterin, genoot ik van "mijn" glinsteringen op de golfjes van het Ijsselmeer...

Waddengebied Friesland "Zwarte Haan"

En o wat is het fijn om thuis te komen. Een warm onthaal op Schiphol van mijn oudste zus Nous met Hollandse tulpen en Fristie in het Hilton Hotel voor Iris. Familie en vrienden weer te zien en te spreken. Casper en Iris hun vriendjes en vriendinnetjes weer te zien, naar hun "oude" school te gaan en alle verhalen vertellen. Ze werden als beroemdheden ontvangen! De eerste dag waren wij onder de pannen bij familie. Lekker bijkletsen bij mijn zussen en moeders. Slapen onder moeders vleugels en natuurlijk de nodige droogjes en natjes.
Maar spraakwater hadden we feitelijk niet nodig, de woorden bleven maar komen! En tranen en lachen!
Helaas stonden  de schoolvriendjes en vriendinnetjes die avond dus voor een donker huis met een dichte deur in Ouwe Syl.
Maar op de woensdagochtend zijn Casper en Iris naar de school gegaan en hebben alle kinderen begroet en te woord gestaan. Als bijen op honing kwamen ze op hun af. Heerlijk voor ze, dat voelde toch wel heel erg als thuiskomen.

Talking, crying, laughing...

Ondanks dat er heel wat kilometertjes afstand en wat zeeën tussen Lagos en Nederland ligt, concluderen we wel dat het een stuk minder ver is dan je van te voren bedenkt. West Afrika klinkt als onbereikbaar, maar dan ineens sta je weer bij elkaar op de stoep, zit je naast elkaar op de bank, drink je borrels met elkaar op een terras, spelen de kinderen weer met elkaar, rijd je paard met je vrienden, omarm je je zussen weer als voorheen. Maar het is intenser dan ooit.
De afstand heeft ervoor gezorgd dat we dichterbij elkaar zijn.
De afstand heeft mijn ogen geopend, ruimte in mijn hoofd gecreëerd.
Het lijkt verdorie wel een zondagse preek! Hahahaha. Maar mooi is het wel...

Casper kon zijn hart ophalen met zijn maten. Praten over geweren die hij hier op elke hoek van de straat ziet (natuurlijk met een wat zwaarder opgezette stem), naar de Bios mijn zijn oudere nicht Joyce en bij oma Margriet logeren en op de computer spelletjes doen. Spelen met neef Dylan en eten in het wokparadijs met Opa en Oma Nijboer. Met tante San op Texel ijsjes eten en verschrikkelijk verwend worden maakte het plaatje compleet.

Natuurlijk heb ik verschrikkelijk genoten van eindelijk weer paardrijden. En ik niet alleen, kleine Iris was weer verzoend met haar Luna. Toen we na het rijden naar huis reden keek ik haar aan en zag het aan haar. Dat stukje van haar was hier en o wat voelde dat goed. Rijbroek en laarzen aan, de geur van hooi en stro vermengd met paard, kletsen met de paardenvriendinnetjes en vooral knuffelen met haar vriendinnetje. Ze genoot volop! Spelen met haar schoolvriendinnetjes in het dorp, maar vooral, vooral met haar nichtje Sirine.

Gjilke, Marijke aka Jobbel & Micky

Sirine & Iris

Maar dan toch, als iemand je dan vraagt; Heerlijk hè, weer even thuis? Dan kan je niet een bevredigend antwoord geven. Alle omstandigheden kloppen, het weer is Hollands prachtig, binnen brand de kachel, het eten smaakt naar meer en de borrels zakken zo heerlijk verdovend weg. En toch, toch voel je je niet helemaal thuis. Want thuis is daar waar je samen bent met wie je lief hebt. En als je allerliefste mist, dan voel je je niet thuis. Niet zoals je je thuis zou willen voelen. Dus de terugkeer naar Lagos is en was een feestje!
Weer samen met papa en manlief. Home is were the heart is...








Bij terugkeer in Lagos komen we thuis! Casper speelt gitaar met papa, Iris nestelt zich veilig in de grote armen van papa. We zijn weer compleet.
Als kers op de room geeft Lagos ons een paasfeest met de prachtigste kleuren en vuurwerk om bij stil te staan. We duiken verder ons avontuur in, met het juiste gevoel.
Op naar de volgende 2 maanden!


Casper en Iris waren een bezienswaardigheid op zich tijdens! Allemaal wilden ze met hen op de foto.



Easter in Lagos



Love from Micky@Lagos!



Be who you are

I'm going to miss you dear Beppe, but your forever in my hart, in our harts...

Hoeveel kan een mens hebben?
Of wordt je misschien sterker op het moment dat alles mis lijkt te gaan?
Dat je denkt; meer kan ik er niet bij hebben.
Waar haal je de kracht vandaan, de energie?
Of heb je dat misschien helemaal zelf in de hand?
Ik weet het niet...

Maar dan ineens weet je het wel. En kom je weer terug bij waar het begon.
~Wees wie je bent. Heb respect voor elkaar...~

How much can a person handle?
Are we maybe stronger when it feels like everything is falling apart?
The moment that you think; I can not handle anymore.
Where do we get the strengsth, the energy?
Or is it maybe that it is all in your own hands?
I really don't know...

But then all of a sudden you do know. And than you're back where it all started.
~Be who you are. Have respect for one another...~



Forever a Hero, for always in my heart



Kanaalkoorts

Klik hier om erachter te komen wat kanaalkoorts is

Mijn stoere zeebonk

Zo'n typsch nautisch dingetje, kanaalkoorts. En laat ik nu met een nautische vent getrouwd zijn!
Zijn we niet zeilend in onze vakantie midden op de Noordzee dan zijn we wel wonend in West Afrika omdat mijn zeebonk werkt aan zijn carriere in de nautische sector.
Wat een mazzel dat hij getrouwd is met een vrouw die is opgegroeid met een moeder en een opa die daar ook vol van zitten en elke jeugdvakantie op het water doorbracht. Daar kunnen alleen maar waterige kinderen van komen.
Nou en dan zit je dus hier, in Nigeria, wonend aan het water.

Het brengt mij en mijn gezin zoveel moois, ik ben hem eeuwig dankbaar voor zijn passie en talent. Anders hadden Casper en Iris dit nooit kunnen beleven in hun jeugd. En ik niet in mijn leven. We zijn een aardig goed team al zeg ik het zelf, hij brengt ons de mogenlijkheden en wij volgen hem trouw en we supporten elkaar. Het een vult het ander aan.

Een goed team!

Maar dat goeie team en die samenwerking hebben we dan ook hard nodig. Ondanks alle luxe voorzieningen valt het niet altijd mee. En dan bedoel ik nog niet eens de vele uren, de 6 dagen in de week en het harde werken wat Gerben moet of dat de kinderen bergen huiswerk hebben.
Maar het leven in een heel andere cultuur en ermee omgaan. De normen en waarden zijn zo anders, ze zijn zo arm en zoeken elke mogenlijkheid om je om geld te vragen, of van je te stelen. Eerst heb je wel een soort van begrip, maar op een gegeven moment wordt je behoorlijk geïrriteerd, of bang, of boos...
Vorige week was hier niet ver van onze compound vandaan een inbraak. Alle laptops en telefoons waren gestolen. Achteraf bleek het om een "inside job" te gaan. Met andere woorden, bewakers of vrienden van de bewakers. Dat maakte me erg ongerust.
Regelmatig lees in het boek LAGOS easy access. Een boek geschreven door een aantal dames van the American Womans Club. Het is een boek speciaal geschreven en uitgebracht voor nieuw komende Expats en staat bol met informatie. Heel erg nuttig en ik pak het er regelmatig bij als ik iets wil zoeken of vinden.
Nu las ik in het stuk over "Hiring staff" het volgende: (vrij vertaald) Als je iemand moet ontslaan, is het een goed idee om dat niet in je eentje te doen. Op het moment dat je het de persoon hebt laten weten dat diegene "ontslagen is", vraag je meteen je sleutel terug en elke andere toegang die diegene heeft. Zorg ervoor dat je nooit gaat vechten met de persoon, laat de politie het afhandelen. Verbreek daarna het contact met de persoon. Biedt nog wel "service money" aan, voor elk gewerkt jaar een maandsalaris.
Dus...

Toen ik later hoorde dat de "inside job" hier niet zover bij ons vandaan uiteindelijk bleek te gaan omdat iemand was ontslagen, vielen bij mij de puzzelstukjes.

Vanochtend was het weer knutselen op het schooltje. Ik keek er naaruit, vooral omdat ik toch wel het gevoel had "iets" op te bouwen met de kinderen. We waren lekker bezig, ik zweette weer als een otter, maar wat kon mij het schelen. Ik was lekker bezig met de kids. Op een gegeven moment komt er een kereltje naar me toe, de lijmstift was uitgedroogd. Ik zei gooi maar weg. 2 minuten later komt de volgende; look this is also dried out. Maar toen ging bij mij al een lampje branden. Ik keek in de stick en zag dat de stick niet leeg was, maar naar benenden gedraaid was. Dus ik was duidelijk en we gingen lekker verder. Maar in 5 minuten waren ineens heel veel lijmsticks helemaal leeg! En toen voelde ik me genaaid. Ik riep door de klas: What is happening?! Where is all the glue!?!
Het werd ineens heel onrustig in de klas en ik zag door alle onrust heen 1 dame 2 lijmsticks zonder hoesje snel terugleggen. Ze had dus de lijm eruit geprutst en net gedaan of de sticks leeg/op waren...
OMG wat werd ik toen boos van binnen. Niet eens omdat ze aan het stelen waren, maar omdat ze mij in de maling namen. Steel maar door stiekum iets in je bureau te leggen, maar niet door mij om de tuin te leiden. Potver ik was echt pissed!

Ik dacht bij mezelf wat ga ik doen?! Laten we er niet omheen draaien, er wordt in dit land nog wel eens een arm afgehakt van een steler hier in Nigeria. Dat is dan in het noorden, wat ze hier in Lagos, weet ik niet, maar een aai over de bol zal het wel niet zijn. Dus ik moest het goed aanpakken.
Ik was erg duidelijk, jullie van mij stelen? Waarom zou ik dan nog komen om leuke dingen met hun te doen?!
Oei, oei, wat was het duidelijk dat ze wisten hoe ze niet wilde dat het zo ging. Al heel snel kwamen er kinderen naar me toe om hun excuus te maken. Maar dat waren niet de kinderen die steelden. Nee de kinderen die steelden stonden achterin de klas, proberen onschuldig te lijken. Dus ik zei tegen de andere kindjes dat het heel lief was van hun, maar dat ik het excuus van een ander wilde horen. De grote boef kwam heel moeizaam naar voren, dikke tranen en ineens stortte ze op haar knieën voor me. Maar wat zei ze, ik heb het niet gedaan, argh! Ik zag het met mijn eigen ogen, dus zei ik dat ik toch wel een excuus verwachtte. Na een lange twijfel kwam die dan; schuldbekentenis...
Ik voelde gewoon dat ze zich realiseerde dat dit wel eens heel verkeerd kon uitpakken. Ze was heel bang, maar niet eens voor mij. Maar wat het teweeg zou brengen. Ik heb me heel cool opgesteld, heb de spullen gepakt en gezegd; ik hoop dat jullie het leuk vonden en tot over 2 weken.
Persoonlijk denk ik dat ze misschien bang was dat ik het aan de leerkracht zou melden, maar ik kijk wel uit. Het ging mij erom dat ze weten hoe ik erover denk. Wie weet hebben ze er wat van opgestoken.
Het neemt niet weg dat het frustreerd en ik mezelf nu even moet opladen en weer de resetknop moet indrukken.

De kleine boef

Never steel from the hand that feeds you (thnx Sarah P.)

De motivatie en de drive moet je toch zelf zien te vinden. En dan is het heel lekker als je dat thuis vindt. En o wat maakt de expat gemaanschap het ons makkelijk!

We hebben zo'n heerlijk weekend achter de rug. Zaterdag mocht ik naar het Polotournament en ik ging samen met de "achterbuuf" en haar dochters. De entree had een Noorse Expat voor ons geregeld. Dus daar zaten we VIP te zijn. Heerlijk de geur van paarden opsnuiven en fantaseren dat ik degene was die met dat ene paard galoppeerde. Maar verder is Polo niet mijn "paardensport", dat wil zeggen, ik zie het meer als een sport waar paarden voor nodig zijn. Niet een paardensport, als je begrijpt wat ik bedoel....

Neemt niet weg dat ik heb genoten van een middagje Posh!

Met Buuf Marianne Posh aan de Champie

Glitz and Glamour at the Polo Tournament

Zondag gingen we met 3 gezinnen naar het STG beachhouse, heerlijk! Eerst was het toch wel even balen dat het zwembad leeg was "foutje" in de organisatie. Maar het bleek heel leuk uit te pakken met de kinderen! Want eerst voetballen in het zwembad en daarna onder de sproeier. Uiteindelijk zat er een laagje van 30 cm in het water en zelfs dan kan je prima snorkelen! Hahahahahaha, kinderen zijn zo heerlijk fantasierijk!
Thanks for a lovely day Sarah, Gert, Ilona and the children!

En of het nog niet genoeg was, vierde maandagochtend onze Jacqueline haar verjaardag op het strand. Nog met het zand in mijn haren van zondag (as a matter of speach ;) ) vertrokken we met een groep van 10 dames naar de Heineken beachhut. Wat een heerlijke manier om je verjaardag te vieren lijkt me! En wat fijn dat ik mee mocht! Wat een prachtige lokatie ook weer, het is hier werkelijk een paradijs. Zo Mick, daar heb je je motivatie weer!

Beachhut Heineken, Bday Jacqie, cheers!

Love from Lagos/Liefs uit Lagos

Oyibo, oyibo, there come the white people!

Wij "Hollanders" of "westerse mensen" associëren de uitdrukkingen "zwarte" of "witte" om een persoon met desbetreffende huidskleur aan te duiden met discriminatie. Hier is dat niet zo. Hier gebruikt men de uitdrukkingen Black or White person ook, maar zit er helemaal geen gedachtegang achter. Apart he?!
Vanochtend kwamen we op "ons" schooltje, we waren de hoek nog niet om, komen er een 2-tal peutertjes aanrennen, OYIBO*, OYIBO!!!!! Ze vlogen ons om onze benen met een glimlach van oor tot oor. Mijn dag kon toen al niet meer stuk.

*Oyibo betekend wit mens/wit persoon

aaah the're so cute!

Ik had me voordat wij hierheen verhuisden niet gerealiseerd dat mensen en kinderen hier wellicht nog nooit een blank mens zouden hebben gezien. Vorige week haalde ik met Casper en Iris 2 dozen op voor onze nieuwe huisgenootjes om in te spelen (2 kittens), wij haalden deze dozen op bij een van onze Nederlandse expatvrienden, die toevallig ook uit het hoge noorden in Nederland komt, net zijn spullen uitgepakt had en dus wel een paar verhuisdozen had staan. Ware het niet dat hij zelfs dezelfde voornaam heeft als mijn Gerben. Hoe toevallig. En even een zijstraatje, in April komt de echtgenote van een andere Nederlandse expat hierheen verhuizen, laat haar naam niet Mieky zijn, nah wat een toevalligheden!
Hoe dan ook, wij komen die 2 dozen halen (je vraagt je vast af, waarom haal je die niet gewoon bij de supermarkt? Nou, zo makkelijk gaat dat dus niet hier. Weer een verschilletje met ons landje) en op het moment dat het zoontje van andere Gerben zijn hulp ons ziet, rent hij huilend weg. De moeder vertelde dat hij bang van ons was vanwege onze blanke huid. Voor ons wel een verrassing eigenlijk....


Ook met dit in mijn achterhoofd, doet het mij heel goed het schooltje te bezoeken. De 300 kinderen op die school, zien met regelmaat witte mensen.

Inmiddels ben ik een soort van in de organisatie gerold van de vrijwilligers van het schooltje. Sinds kort is er een heel nieuwe groep vrijwilligers en het is overgenomen van een dame die het een kleine 7 jaar heeft gedaan. We lopen tegen een aantal zaken aan. Zoals bijvoorbeeld, hoe doe je dingen goed. Hoe krijg je dingen voor elkaar. Wat is de beste aanpak tegenover the staff. Hoe doe je dat met geld, hoe kom je aan geld.
Ik heb daarom een 6-tal organisaties aangeschreven, waaronder Unicef, Terresdeshommes en Humana. Niet om te bedelen om geld, maar met de vraag of ze ons willen helpen met handvatten. Dus hoe kunnen we het aanpakken. Wat denk je? 3x raden, sorry maar wij zijn gevestigd in Zuid-Afrika, dus we kunnen u niet verder helpen. Sorry, maar wij houden ons alleen bezig met educatie en werving in Nederland. Of gewoon helemaal geen reaktie terug...jammer. Maar misschien, wie weet komt het nog? (zouden ze wel begrijpen dat we niet om geld en vrijwilligers vragen, maar om informatie? Gewoon elkaar helpen door hun ervaring met ons te delen?)
Hoe dan ook. De voldoening van met de peutertjes en kleutertjes vandaag lezen en kleuren was enorm. Ik voel me meer en meer betrokken.

"De Bieb" (2x3m) is nogal donker en heeft 1 raam (lees; gat in de muur) waar daglicht doorheen komt.
 Toen ik met de kinderen aan het lezen was kwam er af en toe een walm rook van gestookte olie naar binnen, ik denk van de buren. Ugche ugche...
Achterin de hoek ligt speelgoed waar de kindertjes meteen op afgaan om mee te spelen.
 Jammer genoeg mogen ze er niet mee spelen van de juf...

In de kleine bieb, liggen een paar stukken speelgoed. En het eerste wat de kindertjes deden toen ze bij mij kwamen was grijpen naar het speelgoed. Maar de juf van de klas was duidelijk. Ik heb met eigen ogen gezien wat een draai om de oren is. En het is niet a matter of speach...ook de stok kwam er weer aan te pas, ik wist me eerst geen houding te geven en voelde me erg rot. Maar bij de 2de tik van de stok zei ik, no no I don't mind and I will manage. Toen ging de juf erbij zitten en riep als eerste en het hardst wat ik aanwees in het boekje. Bird! Bee! Box! ... het kind in haar, of misschien wel de volwassen-lichaam-met-een-kindergeest ging lekker mee met mijn voorlees moment voor de hummeltjes.

Aunty Micky is reading to the children

The B is for Banana, Monkey eat Banana, let's make a monkeysound, OE OE OE OE!
They loved it when I did the monkey sound!

Het zette me aan het denken, wij hebben zo verschrikkelijk veel speelgoed in Nederland, hoe moeilijk kan het zijn om 300 stuks speelgoed te verzamelen? Elke rommelmarkt heeft meer dan genoeg, elk kind in Nederland heeft speelgoed voor 10. Een knuffelbeer, een pop of een auto of speelgoed geweer. Iedereen heeft toch wel iets liggen waar niks mee gedaan wordt? Wat zou dat toch supergaaf zijn als elk kindje op deze school een stuk speelgoed voor zichzelf zou hebben. Lekker mee naar huis nemen en met je eigen knuf slapen. Ja ik ga iets bedenken en ga het voor deze kinderen regelen. Deze kinderen krijgen hun eigen stuk speelgoed!

Helaas heeft het schooltje sinds de storm een lek dak, ze hebben geen geld voor de reparatie. Ik ga mijn best doen om een sponsor te vinden die de kosten voor zich wil nemen. Het is toch wat dat ze met regen niet droog kunnen zitten leren. Eens kijken hoe we dit voor elkaar gaan boxen. Maar ik ga ervoor!
Voor nu eerst...

Liefs uit Lagos/love from Lagos

Beautiful Afrika, beautiful Nigeria

In de aanloop voor ons vertrek naar Nigeria had ik een soort van ideeën en hoopte erop hier een aantal dingen te zien en mee te maken. Een van die dingen was cultuur zien, voelen, proeven, horen. Dat was niet zozeer een doel of een plan, maar iets wat in mijn achterhoofd zat.
Toen we hier aankwamen en we in eerste instantie vooral te maken kregen met heel andere zaken als de staking, de organisatie (of vooral het ongeorganiseerdheid van...), het regelen van van alles voor het leven hier, de omslag van de verhuizing en het gemis van Nederland, familie en thuis. Maar ook de verandering van het leven op het platteland naar een stad, zorgde voor mij voor een soort van "teleurstelling". Ik kreeg het idee dat dit land geen waarde hecht aan zijn eigen cultuur. Dat er weinig cultuur was, ja de cultuur van corruptie en wantrouwen. Criminatiteit en armoede.
Dat zijn de verhalen in Europa, dat is wat je leest in de krant en wat je ziet in het nieuws. En als je hier dan komt, overal bewaking staat, je tralies voor je ramen hebt en al hier en daar iets meemaakt in die trant, dan denk je dat al die aannames en krantenberichten die we lezen wel eens de de waarheid zouden kunnen zijn.
Maar al die vriendelijke mensen die ik dan tot nu toe heb ontmoet, al die aardige mensen die mij en ons ongevraagd helpen, zonder daar iets voor terug te willen, de lokale dame zonder er iets voor te willen hebben een prachtige jurk voor Iris maakt, omdat ze dat wil maken voor Iris, die meneer die voor Gerben bij de kassa zomaar 2 armbandjes koopt, omdat die meneer hem dat wilde geven, zijn die dan allemaal ook corrupt en onbetrouwbaar? 
Ik zal eerlijk zeggen, ik vertrouw niemand hier, maar dat is vooral om op dit moment te "overleven" en niet teleurgesteld te raken.

De stad stinkt, in het water drijft verschrikkelijk veel rotzooi, de open riolen liggen vol afval en plastic, mensen stinken. Ik zie heel weinig mooie historische gebouwen, gedenktekens, beelden. Geen cultuur. Je ziet reklameborden, rotondes die vol staan met lampjes van de Zenith bank. Het lijkt of het draait om de uitstraling van geld, westers. Maar dat in contrast met de armoede en overpopulatie maakt het "zielig" of "kinderlijk".

Maar ligt het niet aan mij? Is het niet mijn ontwetendheid dat ik het niet zie, de cultuur? Ben ik bevooroordeeld met alle berichten en verhalen die ik hoorde en zag in Nederland, in de media?

Ik praat de laatste tijd veel met onze chauffeur, Ade (uitspraak: eejdie). Hij is van de Yoruba stam, geboren Nigeriaan. Hij verteld me van alles en wekt mijn interesse. Op het strand luister ik naar de verkopers, de een verkoopt houten huisjes van Haussa stam, de ander is zelf van de Ibo stam. Gerben en ik komen erachter dat de lange pyama achtige mannenkleding geen moslim kleding is, maar traditionele Nigeriaanse kleding. De stoffen hebben een betekenis. En na de ervaringen op het lokale schooltje in Lekki, waabij ikzelf in de eerste instantie de armoedigheid zag, mocht ik gisteren iets heel anders zien.
Ik zag cultuur! Ik hoorde cultuur! Ik danste cultuur! Na veel wikken en wegen, met het hart kloppend in mijn keel, heb ikzelf meegdanst op het getrommel van een Yorubamuziek. 

Meedansen met de Yorubadans

Op uitnodiging van het schooltje zitten we te kijken naar optredens van de kinderen in traditionele kleding, naar traditionele dansen en er wordt ons van alles verteld over de stammen. Ik ging erheen met het idee er te zijn voor hun, zodat ze publiek hadden. Ik dacht dat het sneu zou zijn als we er niet waren en dat we waarschijnlijk sneue vertoningen zouden krijgen. Maar het tegendeel was waar! In 1 ochtend kreeg ik van alle facetten wat te zien, de prachtige kleding, de kleuren, de dans, de muziek, de trots van de mensen! Micky daar heb je je cultuur! Voor ons, niks corruptie en armoede, plezier en vertier.   

Traditional dance



Alleen de geur, nee tot nu toe blijft Afrika voor mij een onfrisse geur hebben...

Liefs uit Lagos/Love from Lagos

The lovely sound of the generator

In een land als Nigeria is de electriciteitvoorziening niet vanzelfsprekend. Elk etmaal valt de stroom in ieder geval 1x uit, (en dat is een goeie dag!) maar meestal is het een keer of 3 à 4. Het frappante is dat eigenlijk niemand het daar over heeft, het hoort erbij. Je past je erop aan en voor de belangrijke electrische apparaten heb je een back-up. Elk compound heeft daarom een generator, overal hoor je het gebrom van de motor die ervoor zorgt dat de dynamo ons stroom blijft leveren als de stroom uitvalt.
Als je mazzel hebt woon je 10 hoog of zit je appartement net aan de andere kant van de compound, zodat je er weinig last van hebt.
Voor de beeldvorming heb ik een kort filmpje gemaakt hoe de situatie bij ons is.

Soms is de generator een periode op de dag of in de nacht uit (ja ja dat kan ook nog) en dan merk je eigenlijk ineens hoeveel herrie het maakt. Je raakt eraan gewend, het geronk, maar als het geluid dan uit is valt de heerlijk stilte.

The gift of mother earth, can be the freedom within you

Neem je nog wel eens de tijd om te kijken naar een vogel? Een vogel die over je hoofd vliegt op het moment dat jij in een stoel zit te lezen, op je rug in het water ligt te drijven of in de het gras ligt te zonnen. Je druk makend of je het boek wel op tijd uit hebt voordat je de boete moet betalen voor de bieb, of je wel op de goeie manier in het gras ligt om overal bruin te worden en of je wel hard genoeg zwemt, zodat het écht bewegen is wat je doet, want anders blijven die vetrollen maar drillen om je billen.
Wanneer nemen we nog de tijd om te kijken naar een vogel die met een twijgje in zijn of haar snavel over je hoofd zuist en met een indrukwekkende techniek weer omhoog zweeft, zonder moeite boven in een boom land en daar verder bouwt aan het nest. Twijgje voor twijgje heeft de vogel alle tijd om het nest perfect te maken. Een paar takken verderop zit een zwarte vogel die ik tot kraai bestempel. Jaloers hipt het zwarte dier heen en weer, want het nest lijkt een erg succesvol bouwproject en de kraai heeft er eigenlijk ook een nodig voor zijn aanstaande gezin. Tot mijn schaamte zie ik bij het wegvliegen van de "kraai" dat het een veel kleiner exemplaar is met prachtige groen/blauw/paars glimmende vleugels. Samen met zijn of haar soortgenoot vliegen de vogels weg, waarschijnlijk naar hun eigen nest...
Onder de boom waar dit schouwspel zich afspeelt vliegen 2 vlinders dansend om elkaar heen en ik neem de tijd om  ervan te genieten. Terwijl ik drijvend in het water lig, zie ik op de muur van de BQ een typisch kleurende "hagedis". De soort die iedere Nigeriaan kent, elke expat heeft gezien op de muur van zijn of haar compound, of gewoon langs de weg. Eigenwijs neemt ie alle tijd om mij te bestuderen. En ik ben net zo eigenwijs en bestudeer het dier. Wat een wonder van de natuur.

Ik geniet van dit alles extra na een paar heftige tegenvallende Afrika dagen. 2 dagen heb ik ziek in mijn bed liggen kreperen van krampen in mijn buik. En dit was de 3de keer "wennen aan het eten hier in Afrika".

Voor de kinderen waren we inmiddels 3 weken bezig om BVN te realiseren op TV, maar het kwam maar niet van de grond. Van te korte kabels, tot oververhitte contracters. Het wilde niet lukken.
Ook het weekend zat vol "verassingen", van die verassingen die je liever niet onverwachts hebt. Het weekend stond bol van leuke dingen, Baseball voor de kinderen, Smallworld voor ons op zaterdagavond, zondag naar het strand en als afzakkertje een wijntje drinken met een collega van Gerben op zondagavond. Maar op elk event was wel iets waarvan mijn buikpijn al vanzelf ontstond, zonder Afrikaanse bacteriën die mijn darmen nog niet goed weten te verwerken. De vervelendste ervaring voor mij was op zaterdagavond, HET expat event van het jaar Smallworld. Al vanaf dag 1 dat we hier waren galmde die term onder de mensen. Ik kon me er niets bij voorstellen. Maar het heeft mijn verwachtingen overtroffen! En ik begrijp nu waarom in de laatste dagen mij werd gevraagd of ik mijn kaarten ook weer wilde verkopen aan mensen die er ook heen wilde, want het is werkelijk een event wat je niet wilt missen als je hier woont. (Als je de kaarten kan kopen, doen! Want ze zijn snel uitverkocht)
Alle nationaliteiten die in Lagos gevestigd zijn, vertegenwoordigen hun land in de vorm van een stand met eten en drinken van hun land. Van 18 tot 20 uur kan je je tegoed doen aan slang, hibiscuslimonade of andere exotische dranken en voedsel. Maar ook Sauerkraut und Wurst uit Duitland, Pasta uit Italië of de heerlijke koekjes uit Tunesië zijn in overvloed te krijgen. En natúúrlijk vertegenwoordigd Nederland ons met blokjes kaas en Heineken bier! Dus wij waren vooral daar te vinden, dat snap je zeker wel ;)
Zo rond 20 uur (en ook hier ging het op zijn afrikaans, dus het begon na 20:30 uur. Ik denk dat mijn 2 oudste zussen zich hier heel erg op hun gemak zouden voelen met de rust die men neemt qua tijd, grapje dames!) barstte het feest op de bune los. Alle landen lieten in de vorm van dans of een act cultuur zien van het land. En ik had kippenvel van de Nederlandse dames, Watch and be pround of our Dutch Dolls!

Aan het einde van de show maakte het vuurwerk Gerben en mijn gevoel compleet, daar stonden we, samen te kijken naar de zwarte hemel met overal de prachtigste kleuren en de verdoving van Heineken bier in ons lijf en een zwemmend stuk snake in onze maag. Daar op dat moment stond onze wereld even stil....
We namen nog een afzakkertje bij de mooiste dames van de avond, Hollandse meiden in rode pakjes met goud glitterende hoedjes, Heineken bier schenkend tussen blokjes belegen kaas.
En helaas werd ik daar even keihard met beide benen op de grond gezet. Na yn it Frysk gekletst te hebben met een andere Fryske Expat, loop ik naar de stand, regel nog wat kaasblokjes voor Iris die ik haar had beloofd, ik leg mijn 2 maanden oude smartphone naast me op de bar om het zakje belegen kaas in mijn tas te stoppen en in mijn ooghoek zie ik een flits. Grits, weg! Echt tel maar eens tot 1, dat was alles. Maar het bier had me loom gemaakt dus het moment van omdraaien en reageren was te langzaam, ik zag niemand meer. Weg, gewoon gejat, gestolen, gerolt, beroofd!
Even weer duidelijk dat we in Nigeria zijn en dat je echt ALTIJD alert moet blijven. Niet paranoïde, maar wel altijd nadenken.
Natuurlijk is zo'n foon zo vervangen, ondanks dat de verzekering dàt natuurlijk net níet dekt (zucht) en is het maar een ding. Maar het is het gevoel van beroving, ze nemen zomaar iets van je weg, iets waar je tegenwoordig àlles in hebt staan, je agenda, foto's, contacten. De codes op de Sim en het feit dat Gerben alles dezelfde avond nog heeft geblokkeerd maakt het de dief wel heel moeilijk en waarschijnlijk intresseert het ze geen drol, maar toch. Het is dat gevoel.
Misschien waren die 2 dagen ziek in bed wel even heel goed voor mij, naast het feit dat er weer een kilo af is (ja zeg, ik blijf een vrouw), moest ik ook wel rusten en even afstand nemen van alles.
En ben ik weer back to basic. Terug naar waar we heen moeten, back to nature enjoying mother earth and all of her treasures. Finding the freedom within myself...

Love from Lagos/Liefs uit Lagos

Valentines in Lagos

Valentijn is hier in Lagos HOT! Het wordt volop gevierd. Ik dacht voor de kinderen "even" een kleinigheidje te halen in the Shopright, maar het was DRUK! Het galmde de hele tijd Whitney Houston, natuurlijk omdat ze zo onverwachts en veel te jong is overleden, maar het paste ook helemaal in de rode harten en rozen entourage van het winkelcentrum. Een flut bosje rozen kostte 10.500 Naira, dat is zo'n €50,-! En ze gingen als warme broodjes over de toonbank! Ik hield het bij een chocolade roos voor Casper en Iris en houten letters "Love" en "Relax" met glittertjes erop. Gerben en ik doen er niet aan. Een klein berichtje is voor ons voldoende.

Onze chaffeur hebben we een speelgoed auto met geluid en lichtjes gegeven voor zijn 3 jarige zoontje en de Steward een roze teddybeer voor zijn dochtertje. De ogen van Ade (chaffeur) op het moment dat we het gaven vergeet ik nooit meer. De ogen van een kind waarvan een wens uitkomt...

Gisteren heb ik weer met de kindertjes geknutselt op het lokale schooltje in Lekki (stadsdeel van Lagos). We waren wat onderbemand, 8 personen voor een kleine 300 kindertjes. Dus we hadden het druk! Ik heb met 3 klassen harten en Valentijnskaartjes gemaakt.

En toen ze klaar waren begonnen ze voor me te zingen! Ze waren zo blij! En weet je wanneer ze begonnen te glunderen? Toen ik mee ging dansen!



Twinkle twinkle little star

De stok die de juf in haar handen heeft is niet om de maat aan te geven van de muziek. Ik was na het knutselen even achter het schooltje gaan kijken, er was me verteld hoe de toilet voorzieningen waren en wilde dat met eigen ogen gaan bekijken. De kindertjes die mij langs zagen lopen waren wel een beetje nieuwschierig naar wat ik daar deed. Stiekum gluurde ze door het luikje naar mij. Ik had de foto maar net geknipt, toen ik een doffe klap hoorde en de koppies wegschoten uit het luik. Een schok ging door me heen, want ik wist dat het kindje een klap kreeg...



De toiletten zijn op zijn zachtst gezegd slecht. De voorgaande groep vrijwilligers hebben een toilet gedoneerd aan de school, maar er wordt geen gebruik van gemaakt. De kindertjes gaan dus achter school in het zand plassen. Ik kan je zeggen dat het er behoorlijk stinkt. Maar dat kan ook komen door alle afval wat er ligt...



School WCtjes, plassen in het zand

Hier ben ik me zo bewust van hoe goed we het hebben in Europa en Nederland. Natuurlijk kennen we in Nederland armoede en dat is schrijnend. Maar armoede in Nederland is hier een middenklasse standaard. En dan hebben we het over een persoon hier met een inkomen van tussen de 35.000-50.000 Naira. (tussen de 168-240 euro)

Onze steward verdient 50.000 Naira, dat is veel voor een steward. Hij woont in the Boys Quarter (een gebouwtje op de compound waar alle personeel woont van de Expats, elke compound heeft een BQ) met zijn vrouw en kindje. Zijn "huis" heeft een afmeting van 3 bij 4. Voor de paardenkenners, dat is een standaard paardenbox. Wij hebben hem vorige week een koelkast en een tv gegeven. Gelukkig is zijn huis voorzien van airco en horren ed. Dit even als voorbeeld hoe een "middenklasser" hier leeft.

Ik heb verder geen bedoeling met mijn vergelijking, het is meer de bewustwording van het verschil. Ik ben blij dat wij 2 gezinnen helpen door ze in dienst te hebben.

Afgelopen maandag zijn de eilanden Victoria Island, Banana Island en Ikoyi (waar wij wonen) verrast door een storm. Geheel onverwacht en niet voorspeld kwam het over het land en heeft veel verwoest, schade aangericht en zijn er zelfs 3 doden gevallen door omgewaaide en uit de lucht vallende objecten. Op onze compound was er enkel een boom omgewaaid waardoor we in de ochtend niet met de auto het compound in en uit konden. Maar dat stelde niks voor bij de schade die andere mensen hebben gehad.

Ik bracht net Casper naar school toen we er middenin zaten, Iris lag die dag ziekjes in haar bed. Gelukkig dat de steward bij haar was, want het was angst aanjagend zoals de ramen klapperden, alles om de gebouwen vloog, stenen van de daken afwaaiden, het water uit het zwembad omhoog geblazen werd. Wij stonden vast in het verkeer, er lag van alles op de weg. Dakplaten, hout, stenen, omgewaaide bomen. En er kwam zoveel water naar beneden dat het zicht heel slecht was. Het duurde nog geen kwartier, maar het heeft heel veel impact gehad op de stad.

Inmiddels zijn de meeste bomen weer opgeruimd en wordt de schade her en der hersteld. Het Lagos leven gaat weer verder en wij duiken er weer in.

Liefs uit lagos/Love from Lagos





Walking under the Mangotree

De weekenden zijn heerlijk. Als gezin zijn we samen en maken we er wat leuks van.
Gerben moet helaas op zaterdag nog wel werken tot halverwege de middag, maar als hij dan thuis komt vertrekken we als gezinnetje de stad in. De ene keer hangen we de toerist uit op Lekki market en kopen we houtsnijwerk, kralen en Afrikaanse kleden, de andere keer gaan we lekker shoppen en de onnodige dingen kopen. Heerlijke momenten zijn dat.

We praten bij, we eten en drinken bij. De ene keer gaat we uit eten in een luxe restaurant, de andere keer gaan we naar de KFC.



KFC

Maar de lasagne van Emmanuel is ook heerlijk dus thuis eten we ook vaak genoeg in het weekend. Er is hier geen Mac Donalds, toch gek dat ik dat even moet melden, maar het valt gewoon op. We missen het overigens niet! Net als TV kijken missen we niet. Alhoewel, ik zal eerlijk zeggen dat ik echt heb gebaald toen ik The Voice niet kon terug kijken op Uitzendinggemist.nl. Dan moet je ervoor betalen en je creditcard betalingen worden op internet niet geaccepteerd vanuit Nigeria. Welcome to Nigeria!

Nederlandse televisie is hier niet te ontvangen, enkel BVN. Maar daar moeten we nog een schotel en kastje voor regelen. En een mannetje, die het voor ons zal installeren. Maar dat komt nog wel.

Casper en Iris zijn begonnen met Baseball op zaterdag. Afgelopen zaterdag hadden ze hun eerste wedstrijd. Wat een goeie sfeer! Je kan veel zeggen over de Amerikanen, maar hoe ze de sporten organiseren, hoe het eruitziet, het enthousiasme, dat kunnen ze wel!

De kinderen hebben prachtige tenu's, de coach en the teammom zijn er echt om te stimuleren en lol te maken, maar ook om de sport aan de kinderen te leren. Tussendoor fruit (geregeld door the teammom, ik mag in april teammom spelen ;) ) en na de wedstrijd drinken en een snack.

Casper zit in het team "Blue Jays" en Iris "Red Sox". De tenu's zijn de originele uit Amerika, hoe cool is dat!

Vorige week zijn we naar het Lekki Conservation Centre geweest. Prachtig stukje natuurbehoudt met dieren die daar in hun natuurlijk leefomgeving te bewonderen zijn. Dus je moet in alle rust om je heen kijken anders zie je ze niet, maar de apen ontkom je niet aan,  daar lopen een aantal zeer eigenwijze rond! Maar je kan ook zien slangen, vlinders, varanen, schildpadden, enz. In het natte seizoen zijn er ook krokodillen te zien is ons verteld. Dus april/mei gaan we er zeker weer heen.

Klik hier voor info over Lekki Conservation 

En dan als kers op de room, gaan we regelmatig naar het strand op zondag. We hebben de luxe dat we naar 2 beachhouses kunnen. Het beachhouse van STG en het beachhouse van Statoil, omdat we in het appartement van Statoil wonen. Op zaterdagavond marineer ik kip en beef, ik maak sausjes en salade. Het stokbrood hebben we 's middags gekocht bij Goodies. (de Afrikaanse AH) Zondagochtend pakken we de strandtas in, Gerben in chef koelbox en drankjes, hij zorgt altijd voor het ijs om alles koel te houden tot de middag bij een temperatuurtje van zo'n 35 graden.

En dan om 10 uur stappen we op de boot naar het paradijs. We varen een klein half uur door de lagoon van Lagos, door de haven en rond Snake Island en als we aankomen bij de steiger staan de dragers al op ons te wachten. Overal staan palmbomen met volle kokosnoten, bij de steiger loop je onder een mangoboom door. Walking under the mangotree, sounds like a great summersong...

We genieten daar de hele dag van zon, water, strand, elkaar, gegrillt vlees, salades, wijn, bier, champagne en voor de kinderen natuurlijk Cola, Sprite en Pringles!

Zo rond 5 uur verlaten we het paradijs met de boot en wordt ons hoofd weer helder door de warme wind in ons haar. Als afzakkertje drinken we nog 1 borrel op het lounge terras van het Radisson, maar dan is het om 18 uur echt weer back to reality en maken we thuis de schooltassen klaar en doen we de laatste sommen huiswerk. Op naar een nieuwe week Lagos!

Afzakkertje...

Liefs uit Lagos/Love from Lagos

You won't change Africa, she will change you

Vandaag zijn we als gezin precies een maand in Afrika. We hebben het overleefd en we hebben nog geen ambitie om weg te willen. Sterker nog, we genieten van ons leven hier! We beginnen onze draai te vinden. Het is toch afwachten als je als gezin aan zo'n avontuur begint.
Ik zal er niet om liegen, het is wel doorbijten en doorzetten. Maar gelukkkig zijn we alle 4 stuk voor stuk doorzetters, dus dat komt goed uit. En de mensen om ons heen maken het ons makkelijk. De in Lagos wonende expats die je met open armen ontvangen en je overal mee helpen. Geen vraag is teveel en iedereen geeft meteen zijn of haar telefoonnummer voor vragen of een keer een bakje koffie doen. Nou, zo makkelijk heb ik nog nooit contact gemaakt in Nederland! Gisteren ontmoette in de moeder van een Indiaase tweeling uit Iris haar klasje. Wauw wat een pracht van een vrouw! Ze stelde zich meteen voor, gaf haar telefoonummer en zei me dat ik haar altijd kon bellen voor vragen en we snel een speel afspraakje konden maken voor Iris en haar dochter. Nou, hupakee, wat nou kat uit de boom kijken, gewoon geregeld! Heerlijk! Lekker duidelijk, geen gekijk van of "iemand wel je type is" om mee te staan praten, zo makkelijk. Heerlijk! En eerlijk, zo is iedereen, alle Nederlandse mama's en papa's, Zweedse, Amerikaanse, whatever, allemaal!
No worry's, je hoeft niet meteen vrienden te zijn, gewoon er voor elkaar zijn, zo op die manier.

Doordat het ritme van de dag de rust een beetje in mijn hoofd geeft, ga ik meer dingen "zien". In de eerste weken, zag ik alleen de weelderige levendige kleuren, de massa's ondernemende mensen op straat, de chaos van het verkeer waar ik me enkel over kon verbazen, de indrukwekkende hoeveelheid mensen in alle mogelijke kleuren en soorten uniformen die orde proberen te houden, mijn verbazing over het groen in de stad, de heerlijke luxe van om me heen kunnen kijken, omdat ik zelf niet hoef te sturen endus geen zorgen over het verkeer of vind ik de bestemming die we moeten vinden.

Inmiddels zie ik door het bruisende kleurige straatleven, de stoffige droge lege armoede. Kinderen in vieze kapotte kleding die hun blinde vader rond de wachtende auto's voor de stoplichten leidt om te bedelen, zieke en gewonde mensen met 1 been, open wonden en niet nader te noemen vervormingen van lichaamsdelen of uitpuilende ingewanden, dode en aangereden mensen langs de weg en  moeders die hun baby in de strijd gooien om maar wat geld te krijgen voor een beetje eten voor de dag. Gatverdamme, ik kan er niks mee. De eerste paar keer geef je geld, daarna zijn we overgegaan op snoepjes, want ík ben arm aan het einde van de rit als ik iedereen geld moet geven die aan de auto staat te bedelen. En negeren, nee dat kan ik niet. Ik heb me voorgenomen om mezelf te blijven en ik kan geen hongerige kinderen negeren. Maar snoep is lekker EN bomvol caloriën, ha! Ik negeer niemand en help ze ook nog "ietsie". Maar lekker voelt het niet. Helemaal als een hele zieke man aan je autoraam bedeld, waarvan je weet dat hij niet heel lang te leven heeft je water niet wil aannemen, maar toch geld wil. Dan wordt ik misselijk, gatver wat is de wereld dan ineens ziek. Dat zelfs zo'n man geld wil en niet je water. Dan moet je even je hersenen "resetten" en dan toch terugvallen op dat wat iemand tegen me zei over Afrika: Afrika kan je niet veranderen, het zal jou veranderen...

De mannen in uniformen zijn er toch ook niet alleen voor het handhaven van de orde. Want o wat maken ze graag gebruik van hun uniform. Zo werden we woensdag aan de kant gezet door "de uniformen". Mijn hart klopte al in mijn keel, want ik had hier en daar al een verhaal gehoord over hoe dat kan gaan. Ik reed mee met Gert, 1 van de expat vaders. Mijn hoofd nog vol van enthousiasme van het schooltje en mijn knutselervaringen met de kindertjes, staan we daar ineens langs de kant van de weg, papieren laten zien. Maar eerst moest die klap tegen de auto! Waarom?! Toen al klopte mijn hart in mijn keel en zag ik mezelf al achter roestige tralies in een stinkende gevangenis...papieren kloppen niet! Waar is de handtekening?! Laat me de brandblusser zien! Inmiddels staat agent nummer 3 rond de auto. She is making a movie! (gut ik dacht echt dat ik het heel sneaky deed, dat filmen met mijn mobieltje) Gert zegt, hij heeft je door, doe alsof je belt! Aaaaaaaaaah, ik zit al in die gevangenis en Gerben moet zich blauw betalen aan advocaatkosten, omdat ze me er niet uitlaten! Waarom moet ik zo nodig filmen!!!
En dan ineens vanuit de chaos van het verkeer stopt een SUV. Uit het raam van de auto hangt een Nigeriaanse, prachtig geklede en opgemaakte dame en roept; Does the police bother you?! Are you in trouble?! Why are they stopping you?! Ze laat haar chaffeur de auto voor onze auto parkeren, stapt uit en schreeuwt werkelijk naar de agenten; WHY ARE YOU BOTHERING THESE PEOPLE?! Only because they are white! Let them go! They did nothing wrong...Wauw, de gedachte van mezelf achter roestige tralies verdijnt langzaam uit mijn hoofd, ik zie voorzichtig weer een blauwe lucht met hier en daar een witte pluk wolken.
You go and drive! roept de vrouw naar Gert zijn chaffeur. Nog even de papieren van de auto terug and off we go! Daar rijden we dan, ik met bevende vingers en Gert nog met al zijn geld in zijn beurs. Another moment of mind reset for me...
Gert begint te lachen en zegt, ah joh, dit is geloof ik de 4de keer dat me dit overkomt, er gebeurt niks hoor. Het kost je hooguit geld. Ik geloof hem, beslist, maar mijn trillende vingers en mijn te snel kloppende hart moet dit toch even verwerken.
Het filmpje heb ik nog, het is maar heel kort en een heel saai moment, maar ondanks dat had ik het eerst op Facebook gepost, maar er na 1 minuut weer vanaf gehaald omdat ik dacht dat ze me dan alsnog zouden komen halen. Inmiddels denk ik dat het wel wat mee zal vallen, dus bij deze.

Met Lois de hond en de kalkoenen gaat het goed. Onregelmatig ga ik erheen, ook om te voorkomen dat ze zich kunnen voorbereiden op mijn komst. En ik zie zoveel vooruitgang! De dieren hebben nu steeds water, de ene keer schoner als de andere keer. Maar ik ben er voor de "Afrika normen" heel content over. Lois heeft regelmatig wondjes, maar tot mijn verbazing zijn ze iedere keer verzorgd. Vanochtend zag ik op haar poot een wondje en toen ik dat zei, werd er meteen actie ondernomen. Ik kan nu lekker naar haar toegaan en met haar gaan spelen, wandelen of zoals vandaag heb ik haar gewassen.

Lekker wassen!

 Ik zie onkunde over dieren kennis, maar ook dierenliefde. En wat kan je nu verwachten van mensen die zelf op een betonblok slapen snachts. Ik vind het geweldig dat ze van me aannemen wat goed is voor de dieren. Ik was te schijterig om het water van de kalkoenen te vervangen, want misschien zouden ze me pikken. Maar 1 minuut later staat 'de kalkoenenboer" zijn kalkoen te aaien! Wie is hier nu eigenlijk degene met de kennis?! Another moment of resetting my mind...

Vanmiddag gaan we naar Lekki Market, lokale markt met alle Afrikaanse hebbedingetjes van armbandjes tot werkelijk de meest prachtige kleurrijke schilderijen die je maar kan bedenken. Even de Nigeriaanse economie helpen ;)
Ik zal weer veel foto's maken en natuuuurlijk verslag doen, voor nu eerst

Love from Lagos/liefs uit Lagos