't laatste eindje

Me and my kittycatty friends@Lagos

Daar zit ik dan, achter mijn oude vertrouwde laptop. Ze heeft een zware operatie ondergaan, ze heeft nieuwe hersenen gekregen...
De arme schat kon het allemaal niet meer aan, die brei aan woorden, de stapels foto's, al die bewerkingen van foto's en filmpjes, ze kreeg het niet meer op de rit.
Maar gelukkig was daar dokter Gerben. Hij wist een prima operatie uit te voeren met een geslaagd resultaat. Hij had wel wat hulp nodig van een specialist, maar laten we wel wezen, elke goeie chirurg roept hulp van een specialist in om de juiste diagnose te stellen en de juiste behandeling toe te passen. En het heeft gewerkt! Want hier en daar missen we wat, maar aan de andere kant, het delen van informatie heeft zo zijn voordelen en het meeste is weer waar het moet zijn.
Dus eindelijk tijd en de mogelijkheid om mijn blog bij te werken.

Er is weer zoveel gebeurt en het eerste half jaar zit er alweer op. Voor mijn gevoel is het zo kort geleden dat ik met klotsende zweetoksels is het vliegtuig zat op weg naar ons nieuwe leven. En nu zijn we volop de vakantie aan het plannen. 10 weken lang vooruit plannen, wat een vrijheid!

Maar we zijn er aantoe.
Wat het is dat me moe maakt, waarom ik vaak hoofdpijn heb en ondanks de heerlijke rustige ochtenden zonder zorgen over wat dan ook, zijn ze soms ook best saai als alles verder geregeld en georganiseerd is. Het gemis van vrijheid om zelf even op de fiets te stappen, de benewagen te pakken of met de auto een paar spijkers te halen bij de doe-het-zelf zaak, allemaal dingetjes die mij (en ons) ertoe zetten om lekker weer "naar huis" te gaan.

Maar we zijn inmiddels hier in Lagos ook thuis. Want laten we er niet omheen draaien, Casper en Iris zitten lekker in hun vel, ze doen het erg goed op school, ze hebben een sociaal leven van heb ik jou daar en o wat zijn we trots op onze kids, zo ongeloofelijk snel hebben ze de engelse taal opgepakt. Het is gewoon lachen als Iris ons aan de eettafel verbeterd of uitlegd als we het over de taal hebben. Of hoor Casper eens kletsen met bijvoorbeeld zijn Israelische vriend Yoav, fantastisch!
Maar indrukwekkend is het om ze allebei voor publiek te zien, sprekend in het Engels. De een in een play de ander tijdens een presentatie, die ze geheel zelf heeft moeten schrijven. Zie hier de 2 kanjers, allebei 5 maanden in het buitenland!

          

Gaat het goed met de kinderen, dan gaat het goed met jou.

Het charity feest voor ons schooltje was een MEGA groot succes! Naast de steun vanuit Nederland (een speciaal dankwoord gericht aan Kapitein Oldenburg en mijn schoonouders;) ) heeft de opbrengst van de tickets sales ervoor gezorgd dat we genoeg geld bij elkaar hebben om alle 50 kinderen het komende schooljaar weer naar school te kunnen laten gaan!

Hulde aan alle mensen die zo geweldig zijn om dit te steunen!!!!!

Het heeft mij wel aan het denken gezet. Want het voelt raar dat deze kinderen afhankelijk zijn van het feit dat wij een feest organiseren of niet, dat dat bepaald of zijn naar school kunnen volgend jaar.
Aan de andere kant wij hebben het gedaan en zij kunnen daarom nu weer een jaar naar school, 50 kinderen! Dat zijn er echt heel veel!!!

Natuurlijk hou ik jullie op de hoogte over het schooltje via mijn blog.

The team to make the party happen!

Ik moet even een stukje terug in de tijd gaan, want ik ontkom er niet aan om het Oranje gevoel in Lagos te noemen. Want jawel Koninginnedag wordt ook hier in Lagos gevierd!
Naast de viering op de Dutch night met behoorlijk moeilijke vragen over het Koningshuis, plonsten de kinderen in de oranjesfeer op het compound "Rebecca Court" in het zwembad.

Cheers, to our Queen!

Dat de laatste weken voor de zomervakantie druk zouden zijn had ik niet verwacht. De charity- en afscheidsfeestjes worden je om de oren geslagen. Het Expat leven zit vol verassingen. Het weekend na Koninginnedag zaten we op sjiek met een grote hoed op bij "the big hat brunch". De opbrengst van de kaarten gaat naar apparatuur voor het scannen op borst kanker hier in Nigeria. Super goed doel natuurlijk! En een gezellige middag, met hoed op. Iedereen klaagde over het wennen van het dragen van de hoed en ik realiseerde me dat ik me er helemaal niet aan hoefde te wennen. Het duurde even tot het kwartje bij me viel dat ik normaal natuurlijk wekelijks een cap draag met paardrijden. Endus voelde het niet raar om iets op het hoofd te hebben.

Het regenseizoen is inmiddels al volop gaande. Ik had eigenlijk verwacht dat het dagenlang van 's morgens vroeg tot 's avonds laat zou regenen. Maar het is een beetje anders. Het regent regelmatig en als het regent dan kan je in feite de shampoo fles pakken en buiten gaan staan je haar wassen, want het komt met bakken uit de lucht.

Het resultaat is dat de straten helemaal vol staan en de drainage (daar waar het is, want het is er meer niet dan wel) het niet aankan.

En dan tref je het niet als je op zo'n plek autopech hebt...

Afgelopen weekend had Casper zijn allereerste Schooldance. Toen de flyers werden opgehangen zei Casper heel stellig; Nee hoor, daar ga ik niet heen! Dan moet ik met een meisje en dat doe ik echt niet, bovendien ga ik NIET dansen. Dus, dat was meer dan duidelijk.

Maar toen uiteindelijk bleek dat hij niet beslist met een meisje moest en dat hij zelf uitmaakte of hij ging dansen was hij ineens snel om. Bovendien gingen zijn vrienden ook.

Op zaterdag was het dan zover, om 16 uur zat meneer al in zijn strak gestreken blouse en gel kuif klaar op de bank. Zo mama, ik kan nu wel naar Niek. (Het feest begon om 18 uur, gniffel)

Hij zat er zo vol van dat hij zijn entreekaart was vergeten en we alsnog achter hem aankonden. Het voordeel was dat Gerben daarom wel de vol enthousiaste mannen op de foto kon zetten voor ze weggingen.

                                                                           

Nu staan de laatste 2 weken voor de deur. 2 weken van Finals voor Casper, afronden van schoolzaken voor Iris en met de wetenschap dat ze allebei lekker overgaan naar 5th en 7th grade, met A's, B's en C's op hun rapport, kunnen ze genieten van hun welverdiende vakantie.

En niet alleen voor hen, ook voor hun vader en moeder. Augustus storten we ons weer volop in het Lagos leven.

Ik wens iedereen een heerlijk zomer, met veel vitamine Z(on)!

Love from Lagos/Liefs uit Lagos

Help the children in Lekki-Lagos-Nigeria go to school!

Al een aantal keren heb ik mijn verhaal gedaan over het schooltje in Lekki.
Het schooltje wat mij Lagos/Nigeria laat zien zoals het is.
Het schooltje wat mijn ogen opent, mijn gedachten aan het werk zet, mijn mening doet bijstellen, mij doet inzien hoe verschrikkelijk goed wij het hebben, hoe verschrikkelijk goed onze kinderen het hebben.

De kindertjes op het schooltje openen mijn ogen, ze raken me in mijn hart, het gebouwtje met houten muren en een golfplatendak laten mij inzien dat een school meer is dan lesgeven.

Het schooltje vanbinnen

Samen met een groep dames en 1 heer gaan we elke 2 weken op woensdagochtend knutselen met de kinderen. Met de allerkleinste gaan we in de bieb lezen, de rest heeft een thema en knipt, plakt, kleurt en tekent erop los waarbij ze hun helpen. De juffen en meesters vinden en het ook heerlijk om zelf een tekening te kleuren of een knutselwerkje te maken. En dat geeft een goed gevoel voor ons, dat betekend dat zij even weg kunnen zinken in gedachte met iets anders als zorg om geld, ziektes of wie weet welke situatie ze in zitten. Vorige maand vroeg 1 van de juffen mij; Kan ik niet met je mee, mag ik niet met je mee naar Europa, neem me alsjeblieft mee...dat zet je wel aan het denken.
2 weken geleden vroeg ze het weer aan iemand anders van de groep. Helaas kunnen we haar daarin niet helpen.

Het schooltje is met hulp van de Zuid-Afrikaanse dames opgezet en zij hebben sinds 2006 ervoor gezorgd dat de school voorzien is van het gebouwtje, de tafeltjes en bankjes, schoolborden, de bieb en nog een aantal zaken. Zij zorgde voor het onderhoudt, niet door geld aan het schooltje te geven, maar door het geld wat ze van sponsors ontvingen zelf mensen in te huren om het te maken. Dus geen gedoe met waar blijft het geld, direct resultaat.
Zij wisten jaarlijks 50 mensen te vinden die een kindje wilden sponsoren. Dit betekende dat het kindje naar school kan/onderwijs krijgt, schoolmaterialen krijgt, een uniform en een rapport.
Door een jaarlijks geheel gesponsord feest te organiseren, waarbij de opbrengst van de kaartverkoop geheel naar het schooltje ging, hadden ze een aardig budget om te investeren, zoals een generator.

Nu hebben wij het stokje overgenomen en over een kleine 2 weken organiseren wij een feest. De opbrengst van de kaartverkoop gaat rechtstreeks naar het schooltje. (niet letterlijk in 1 keer in een dikke envelop natuurlijk ;) )
Het voelt goed om dat te doen! Echt geweldig om zo dicht op het vuur betrokken te zijn, zo kort bij, niks via giro 555 storten en klaar, maar zelf alles regelen, sponsors zoeken, nadenken hoe doen we dit, hoe doen we dat, waar gaan we het geld aan besteden, enz!

No food for Lazy Man!

Al zal de opbrengst niet voldoende zijn om naast de sponsoring van schoolgeld voor een aantal kindertjes, ook nog onderhoudt te kunnen doen aan het gebouwtje. Het dak lekt nog steeds en het regenseizoen is al begonnen. En als het regent dan regent het ook echt!

Daarom wil ik gebruik maken van mijn blog om een oproep te doen. Zou jij mij willen helpen geld bij elkaar te krijgen voor " mijn" schooltje. Het is natuurlijk niet mijn schooltje, maar ik voel me erg betrokken en wil heel graag deze 260 kinderen blijven helpen.


Wil je me helpen? Stuur me dan een mailtje micky.nijboer@gmail.com dan vertel ik je alles!

Als je geld wilt overmaken, stort dit dan op 42.68.91.899 ov.v. V.S.P.N. schooltje Lekki

Het repareren van het dak kost zo'n 1500 euro.
Het schoolgeld van 1 kindje is 125 euro. Hoe meer sponsors, hoe meer kinderen we naar school kunnen laten gaan, zodat ze leren lezen, schrijven en rekenen! (serieus, er zijn hier zoveel mensen die niet kunnen lezen en schrijven. En om dan kok te worden geen recepten te kunnen lezen moeten ze het hebben van praktijk ervaring, en een mooie kokschool is er niet ;) )
Elke kleine bijdrage helpt!

Wij persoonlijk gaan een kindje sponsoren.

Voor nu eerst liefst uit Lagos/Love from Lagos

Makoko v/s Epe @ Lagos

Oyibo-Eni Dudu (Yoruba language) no judgment, just a privilege to walk hand in hand with eachother...

Na een radio stilte op mijn blog, eindelijk weer een update.

Er is weer veel gebeurt de afgelopen weken! Helaas had ik een laptopcrash en was het internet instabiel de laatste 2 weken. Balen! Maar het hoort erbij, leven in Lagos.
De vanzelfsprekendheid die we kennen in Europa, werkend internet, stroom/electriciteit en de kennis van onze electronica, waardeer je meer als je erachter komt dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is.

Ik voel me bevoorrecht een paar mooie ervaringen te hebben opgedaan hier in Lagos, samen met ons gezin.

Op 22 april vierden we mijn eerste verjaardag hier. Eigenlijk hadden we al eerder een housewarming willen geven, maar dit konden we mooi wat groter uitpakken, zodat onze Lagos-expat-vriendenkring meteen een idee had waar we wonen. En het was hartstikke geslaagd! Het was erg leuk dat er zoveel mensen langs kwamen. Onze steward had samen met een vriend van hem heerlijke hapjes gemaakt en Gerben en ik hadden een goeie vulling van de bar gedaan. Voor de kinderen hadden we snoepjes en ijsjes, dus de dag kon niet meer stuk.

Happy Birthday!

Op dinsdag 24 april kreeg ik een uitnodiging van een van mijn expat vriendinnen, om een schooltje te bezoeken wat ze met de Belgische gemeenschap aan het bouwen is. Dit schooltje wordt gebouwd in de armste wijk van Lagos, Makoko.
Tezamen met mijn Australische-expat vriendin gingen we op pad naar de sloppewijken van Lagos.
Nog nooit eerder was ik in een sloppenwijk geweest. Nog nooit eerder had ik met eigen ogen gezien wat ik zag, geroken wat ik rook, gevoelt wat ik nu voel.

Na een ritje van nog geen 15 minuten, 1 brug verder dan waar wij wonen, stapten we uit de koel ge-airconditionde auto de bedwelmende warmte in. Het allereerste wat ik voelde was een opkomende kokhals neiging. Ik kon eerst alleen maar denken; als ik nu maar niet moet kotsen.
De stank was onbekent voor mij en bijna niet te harden.
Zowel mijn Belgische als Australische expat-vriendinnen keken niet op of om en ik merkte niets aan hen vwb de geur. Het lag aan mij, dat kon niet anders. (Dat beide in India hebben gewoond en de geur kenden van de sloppenwijken in India, wist ik toen nog niet)
Glibberend over modder en afval, bewogen we ons door smalle steegjes richting daar waar het schooltje gebouwd wordt.
Het gevoel van leegte overkwam me. Een hol gevoel in mijn hersenpan en ik keek om me heen naar al dit, al deze mensen, de grijze natte vieze massa onder onze voeten.

Nadat ik als een soort zombie achter de anderen aanliep kwam ik langzaam weer terug in de waarheid. Lachende blije kinderen riepen, Oyibo!
Ik had de week ervoor op het Lekki schooltje aan de kleuterjuf gevraagd wat ik terug kon zeggen als kinderen dat zouden roepen. Ze vertelde me; Eni Dudu! That will make them smile! Dus ik riep terug, Eni Dudu! En de kleuterjuf had gelijk, de kinderen begonnen te gniffelen! (Oyibo=witte mensen, Eni Dudu=zwarte mensen)

Vol bewondering heb ik gekeken naar het grijze betonnen gebouwtje. Ze vertelde me dat de fundering van het gebouwtje staat op het door afval gedempte water, met daaroverheen een laag zaagsel. De zacht golvende beweging onder onze voeten bevestigde het verhaal.
Om ons heen dromden de kindertjes. Spierwitte tanden ontblootte zich. Wat vinden ze het prachtig als je een foto van ze maakt en ze die dan aan ze laat zien! Ze wilde meer, meer en meer op de foto! Alle posities werden aangenomen als we onze lenzen in de aanslag namen...
Het gevoel van "aapjes kijken" was er helemaal niet. Dat was ook niet de reden om daarheen te komen. Ik voelde me bevoorrecht er te mogen zijn en het initiatief van de Belgische gemeenschap hier in Lagos een hart onder de riem te steken.

Na het bezoeken van het gebouwtje werden we uitgenodigd om mee te komen in een kano om te kijken voor wie het schooltje gebouwt word.

Ik ben geschokt, droom er elke nacht nog over. Al die televisie beelden, al die denkbeelden die ik had over armoeden en sloppenwijken, het was nog niet een 10de% van de waarheid. Ik voelde me zo rot. Het is met geen pen te beschrijven hoe verschrikkelijk de leefomstandigheden zijn voor deze mensen. Hoe ik me schaam voor mijn hebberigheid (die ik niet meer van mezelf accepteer) nu ik heb gezien en weet hoe mensen op onze zelfde aardbol ook leven.
Wat ik ermee moet, wat ik eraan kan doen, ik weet het niet. Ik persoonlijk kan er niets aan doen en niets aan veranderen. Ik kan alleen dat wat er in mijn mogelijkheid ligt wat aan doen. De bedelaars een beetje geld geven, de kinderen wat lekkers, delen wat we kunnen missen. Misschien kan ik in de toekomst meer doen. Hoe en wat, dat komt nog wel op mijn pad.
We mochten foto's maken van the Chief die ons meenam in de kano, de man die het bouwen van het schooltje beheerd en zorgt voor de communitie in Makoko.
Ik wil graag een aantal met jullie delen en zal een link plaatsen naar alle foto's.
Zie vooral ook ieder mens als een idividu, elke persoon is iemand zoals jij en ik. Helaas niet in de omstandigheden zoals jij en ik...

*klik* Alle foto's van Makoko *klik*

Afgelopen weekend hebben we genoten van een heerlijk lang familieweekend. De kinderen hadden vrij ivm 1 mei, dag van de arbeid en Gerben had heerlijk ook maandag en dinsdag " vrij genomen".
(de telefoon ging nog de hele dag door en is dinsdag op kantoor geweest, maar het vrije gevoel hadden we wel)
Zondag zijn we naar Epe geweest. Een dorp binnen Lagos Estate, maar zeker een dik uur rijden.
Wat prachtig om te zien hoe mooi de natuur is hier in Nigeria! En dan hebben we maar een heel klein stukje gezien. Het was een verademing om de ruimte en al dat groen te zien.
Het water was helder, de roeiers van de kano's dronken tijdens het varen uit het water, we zagen prachtige vogels en het groen was groener dan groen.

Prachtig blauw vogeltje! Geen idee wat de soort is, wie het weet, let me know!
Uit betrouwbare bron inmiddels begrepen dat het een Kingfisher is. (thnx Carine!)

 Over 6 weken hebben de kinderen vakantie. De tijd vliegt voorbij. Het lijkt of zijn we net vertrokken en zijn we net begonnen aan dit avontuur. Met een keer knippen met je vingers en het schooljaar zit erop.
Ik voel me nog zo'n beginner, ik weet nog zo weinig van dit land, dit leven. We hebben nog wel even tijd nodig voordat we het in de vingers hebben. Maar de eerste stappen zijn gezet, hier en daar staan onze voetsporen al in het zand, de modder, het leven. Het leven in Lagos.

Voor nu eerst liefs uit Lagos/ Love from Lagos

Home is where the heart is

De afgelopen 2 weken hebben Casper, Iris en ondergetekende genoten van een heerlijke "Lagosbreak".
Vanwege familie omstandigheden vlogen we een week eerder naar Nederland, waardoor onze Springbreak 2 weken was in plaats van een week.
De omstandigheden waren zeker niet iets om blij van te worden, verlies van een dierbare doet verschrikkelijk pijn. Maar het is o zo nodig voor het verwerkingsproces om afscheid te kunnen nemen.
Des te meer pijn deed het dat Gerben niet mee kon. Hij zat klem tussen werk en prive. En dan is zo'n keuze verschrikkelijk, juist omdat je het zelf ook hard nodig hebt om afscheid te nemen...Veel praten en contact houden helpt de pijn verzachten, maar dit is 1 van de prijzen die je betaald voor het zijn van een Expat.

Snelweg naar de Afsluitdijk

De aankomst in ons Holland was daarentegen meer dan heerlijk verfrissend! O wat zijn die Hollandse blauwe luchten, de groene strakke dijken en wegen zonder gaten en kuilen een verademing!
Mijn hoofd stroomde gewoon leeg, elke kilometer die we maakte. Zelfs de saaie afsluitdijk was het schoonste wat ik in tijden had gezien! Terwijl Casper en Iris lagen te slapen achterin, genoot ik van "mijn" glinsteringen op de golfjes van het Ijsselmeer...

Waddengebied Friesland "Zwarte Haan"

En o wat is het fijn om thuis te komen. Een warm onthaal op Schiphol van mijn oudste zus Nous met Hollandse tulpen en Fristie in het Hilton Hotel voor Iris. Familie en vrienden weer te zien en te spreken. Casper en Iris hun vriendjes en vriendinnetjes weer te zien, naar hun "oude" school te gaan en alle verhalen vertellen. Ze werden als beroemdheden ontvangen! De eerste dag waren wij onder de pannen bij familie. Lekker bijkletsen bij mijn zussen en moeders. Slapen onder moeders vleugels en natuurlijk de nodige droogjes en natjes.
Maar spraakwater hadden we feitelijk niet nodig, de woorden bleven maar komen! En tranen en lachen!
Helaas stonden  de schoolvriendjes en vriendinnetjes die avond dus voor een donker huis met een dichte deur in Ouwe Syl.
Maar op de woensdagochtend zijn Casper en Iris naar de school gegaan en hebben alle kinderen begroet en te woord gestaan. Als bijen op honing kwamen ze op hun af. Heerlijk voor ze, dat voelde toch wel heel erg als thuiskomen.

Talking, crying, laughing...

Ondanks dat er heel wat kilometertjes afstand en wat zeeën tussen Lagos en Nederland ligt, concluderen we wel dat het een stuk minder ver is dan je van te voren bedenkt. West Afrika klinkt als onbereikbaar, maar dan ineens sta je weer bij elkaar op de stoep, zit je naast elkaar op de bank, drink je borrels met elkaar op een terras, spelen de kinderen weer met elkaar, rijd je paard met je vrienden, omarm je je zussen weer als voorheen. Maar het is intenser dan ooit.
De afstand heeft ervoor gezorgd dat we dichterbij elkaar zijn.
De afstand heeft mijn ogen geopend, ruimte in mijn hoofd gecreëerd.
Het lijkt verdorie wel een zondagse preek! Hahahaha. Maar mooi is het wel...

Casper kon zijn hart ophalen met zijn maten. Praten over geweren die hij hier op elke hoek van de straat ziet (natuurlijk met een wat zwaarder opgezette stem), naar de Bios mijn zijn oudere nicht Joyce en bij oma Margriet logeren en op de computer spelletjes doen. Spelen met neef Dylan en eten in het wokparadijs met Opa en Oma Nijboer. Met tante San op Texel ijsjes eten en verschrikkelijk verwend worden maakte het plaatje compleet.

Natuurlijk heb ik verschrikkelijk genoten van eindelijk weer paardrijden. En ik niet alleen, kleine Iris was weer verzoend met haar Luna. Toen we na het rijden naar huis reden keek ik haar aan en zag het aan haar. Dat stukje van haar was hier en o wat voelde dat goed. Rijbroek en laarzen aan, de geur van hooi en stro vermengd met paard, kletsen met de paardenvriendinnetjes en vooral knuffelen met haar vriendinnetje. Ze genoot volop! Spelen met haar schoolvriendinnetjes in het dorp, maar vooral, vooral met haar nichtje Sirine.

Gjilke, Marijke aka Jobbel & Micky

Sirine & Iris

Maar dan toch, als iemand je dan vraagt; Heerlijk hè, weer even thuis? Dan kan je niet een bevredigend antwoord geven. Alle omstandigheden kloppen, het weer is Hollands prachtig, binnen brand de kachel, het eten smaakt naar meer en de borrels zakken zo heerlijk verdovend weg. En toch, toch voel je je niet helemaal thuis. Want thuis is daar waar je samen bent met wie je lief hebt. En als je allerliefste mist, dan voel je je niet thuis. Niet zoals je je thuis zou willen voelen. Dus de terugkeer naar Lagos is en was een feestje!
Weer samen met papa en manlief. Home is were the heart is...








Bij terugkeer in Lagos komen we thuis! Casper speelt gitaar met papa, Iris nestelt zich veilig in de grote armen van papa. We zijn weer compleet.
Als kers op de room geeft Lagos ons een paasfeest met de prachtigste kleuren en vuurwerk om bij stil te staan. We duiken verder ons avontuur in, met het juiste gevoel.
Op naar de volgende 2 maanden!


Casper en Iris waren een bezienswaardigheid op zich tijdens! Allemaal wilden ze met hen op de foto.



Easter in Lagos



Love from Micky@Lagos!



Be who you are

I'm going to miss you dear Beppe, but your forever in my hart, in our harts...

Hoeveel kan een mens hebben?
Of wordt je misschien sterker op het moment dat alles mis lijkt te gaan?
Dat je denkt; meer kan ik er niet bij hebben.
Waar haal je de kracht vandaan, de energie?
Of heb je dat misschien helemaal zelf in de hand?
Ik weet het niet...

Maar dan ineens weet je het wel. En kom je weer terug bij waar het begon.
~Wees wie je bent. Heb respect voor elkaar...~

How much can a person handle?
Are we maybe stronger when it feels like everything is falling apart?
The moment that you think; I can not handle anymore.
Where do we get the strengsth, the energy?
Or is it maybe that it is all in your own hands?
I really don't know...

But then all of a sudden you do know. And than you're back where it all started.
~Be who you are. Have respect for one another...~



Forever a Hero, for always in my heart



Kanaalkoorts

Klik hier om erachter te komen wat kanaalkoorts is

Mijn stoere zeebonk

Zo'n typsch nautisch dingetje, kanaalkoorts. En laat ik nu met een nautische vent getrouwd zijn!
Zijn we niet zeilend in onze vakantie midden op de Noordzee dan zijn we wel wonend in West Afrika omdat mijn zeebonk werkt aan zijn carriere in de nautische sector.
Wat een mazzel dat hij getrouwd is met een vrouw die is opgegroeid met een moeder en een opa die daar ook vol van zitten en elke jeugdvakantie op het water doorbracht. Daar kunnen alleen maar waterige kinderen van komen.
Nou en dan zit je dus hier, in Nigeria, wonend aan het water.

Het brengt mij en mijn gezin zoveel moois, ik ben hem eeuwig dankbaar voor zijn passie en talent. Anders hadden Casper en Iris dit nooit kunnen beleven in hun jeugd. En ik niet in mijn leven. We zijn een aardig goed team al zeg ik het zelf, hij brengt ons de mogenlijkheden en wij volgen hem trouw en we supporten elkaar. Het een vult het ander aan.

Een goed team!

Maar dat goeie team en die samenwerking hebben we dan ook hard nodig. Ondanks alle luxe voorzieningen valt het niet altijd mee. En dan bedoel ik nog niet eens de vele uren, de 6 dagen in de week en het harde werken wat Gerben moet of dat de kinderen bergen huiswerk hebben.
Maar het leven in een heel andere cultuur en ermee omgaan. De normen en waarden zijn zo anders, ze zijn zo arm en zoeken elke mogenlijkheid om je om geld te vragen, of van je te stelen. Eerst heb je wel een soort van begrip, maar op een gegeven moment wordt je behoorlijk geïrriteerd, of bang, of boos...
Vorige week was hier niet ver van onze compound vandaan een inbraak. Alle laptops en telefoons waren gestolen. Achteraf bleek het om een "inside job" te gaan. Met andere woorden, bewakers of vrienden van de bewakers. Dat maakte me erg ongerust.
Regelmatig lees in het boek LAGOS easy access. Een boek geschreven door een aantal dames van the American Womans Club. Het is een boek speciaal geschreven en uitgebracht voor nieuw komende Expats en staat bol met informatie. Heel erg nuttig en ik pak het er regelmatig bij als ik iets wil zoeken of vinden.
Nu las ik in het stuk over "Hiring staff" het volgende: (vrij vertaald) Als je iemand moet ontslaan, is het een goed idee om dat niet in je eentje te doen. Op het moment dat je het de persoon hebt laten weten dat diegene "ontslagen is", vraag je meteen je sleutel terug en elke andere toegang die diegene heeft. Zorg ervoor dat je nooit gaat vechten met de persoon, laat de politie het afhandelen. Verbreek daarna het contact met de persoon. Biedt nog wel "service money" aan, voor elk gewerkt jaar een maandsalaris.
Dus...

Toen ik later hoorde dat de "inside job" hier niet zover bij ons vandaan uiteindelijk bleek te gaan omdat iemand was ontslagen, vielen bij mij de puzzelstukjes.

Vanochtend was het weer knutselen op het schooltje. Ik keek er naaruit, vooral omdat ik toch wel het gevoel had "iets" op te bouwen met de kinderen. We waren lekker bezig, ik zweette weer als een otter, maar wat kon mij het schelen. Ik was lekker bezig met de kids. Op een gegeven moment komt er een kereltje naar me toe, de lijmstift was uitgedroogd. Ik zei gooi maar weg. 2 minuten later komt de volgende; look this is also dried out. Maar toen ging bij mij al een lampje branden. Ik keek in de stick en zag dat de stick niet leeg was, maar naar benenden gedraaid was. Dus ik was duidelijk en we gingen lekker verder. Maar in 5 minuten waren ineens heel veel lijmsticks helemaal leeg! En toen voelde ik me genaaid. Ik riep door de klas: What is happening?! Where is all the glue!?!
Het werd ineens heel onrustig in de klas en ik zag door alle onrust heen 1 dame 2 lijmsticks zonder hoesje snel terugleggen. Ze had dus de lijm eruit geprutst en net gedaan of de sticks leeg/op waren...
OMG wat werd ik toen boos van binnen. Niet eens omdat ze aan het stelen waren, maar omdat ze mij in de maling namen. Steel maar door stiekum iets in je bureau te leggen, maar niet door mij om de tuin te leiden. Potver ik was echt pissed!

Ik dacht bij mezelf wat ga ik doen?! Laten we er niet omheen draaien, er wordt in dit land nog wel eens een arm afgehakt van een steler hier in Nigeria. Dat is dan in het noorden, wat ze hier in Lagos, weet ik niet, maar een aai over de bol zal het wel niet zijn. Dus ik moest het goed aanpakken.
Ik was erg duidelijk, jullie van mij stelen? Waarom zou ik dan nog komen om leuke dingen met hun te doen?!
Oei, oei, wat was het duidelijk dat ze wisten hoe ze niet wilde dat het zo ging. Al heel snel kwamen er kinderen naar me toe om hun excuus te maken. Maar dat waren niet de kinderen die steelden. Nee de kinderen die steelden stonden achterin de klas, proberen onschuldig te lijken. Dus ik zei tegen de andere kindjes dat het heel lief was van hun, maar dat ik het excuus van een ander wilde horen. De grote boef kwam heel moeizaam naar voren, dikke tranen en ineens stortte ze op haar knieën voor me. Maar wat zei ze, ik heb het niet gedaan, argh! Ik zag het met mijn eigen ogen, dus zei ik dat ik toch wel een excuus verwachtte. Na een lange twijfel kwam die dan; schuldbekentenis...
Ik voelde gewoon dat ze zich realiseerde dat dit wel eens heel verkeerd kon uitpakken. Ze was heel bang, maar niet eens voor mij. Maar wat het teweeg zou brengen. Ik heb me heel cool opgesteld, heb de spullen gepakt en gezegd; ik hoop dat jullie het leuk vonden en tot over 2 weken.
Persoonlijk denk ik dat ze misschien bang was dat ik het aan de leerkracht zou melden, maar ik kijk wel uit. Het ging mij erom dat ze weten hoe ik erover denk. Wie weet hebben ze er wat van opgestoken.
Het neemt niet weg dat het frustreerd en ik mezelf nu even moet opladen en weer de resetknop moet indrukken.

De kleine boef

Never steel from the hand that feeds you (thnx Sarah P.)

De motivatie en de drive moet je toch zelf zien te vinden. En dan is het heel lekker als je dat thuis vindt. En o wat maakt de expat gemaanschap het ons makkelijk!

We hebben zo'n heerlijk weekend achter de rug. Zaterdag mocht ik naar het Polotournament en ik ging samen met de "achterbuuf" en haar dochters. De entree had een Noorse Expat voor ons geregeld. Dus daar zaten we VIP te zijn. Heerlijk de geur van paarden opsnuiven en fantaseren dat ik degene was die met dat ene paard galoppeerde. Maar verder is Polo niet mijn "paardensport", dat wil zeggen, ik zie het meer als een sport waar paarden voor nodig zijn. Niet een paardensport, als je begrijpt wat ik bedoel....

Neemt niet weg dat ik heb genoten van een middagje Posh!

Met Buuf Marianne Posh aan de Champie

Glitz and Glamour at the Polo Tournament

Zondag gingen we met 3 gezinnen naar het STG beachhouse, heerlijk! Eerst was het toch wel even balen dat het zwembad leeg was "foutje" in de organisatie. Maar het bleek heel leuk uit te pakken met de kinderen! Want eerst voetballen in het zwembad en daarna onder de sproeier. Uiteindelijk zat er een laagje van 30 cm in het water en zelfs dan kan je prima snorkelen! Hahahahahaha, kinderen zijn zo heerlijk fantasierijk!
Thanks for a lovely day Sarah, Gert, Ilona and the children!

En of het nog niet genoeg was, vierde maandagochtend onze Jacqueline haar verjaardag op het strand. Nog met het zand in mijn haren van zondag (as a matter of speach ;) ) vertrokken we met een groep van 10 dames naar de Heineken beachhut. Wat een heerlijke manier om je verjaardag te vieren lijkt me! En wat fijn dat ik mee mocht! Wat een prachtige lokatie ook weer, het is hier werkelijk een paradijs. Zo Mick, daar heb je je motivatie weer!

Beachhut Heineken, Bday Jacqie, cheers!

Love from Lagos/Liefs uit Lagos