Smallworld Lagos 2013

Vorig jaar vielen we als Lagos "nieuweling" met de neus in de boter. Nog geen 6 weken Lagos en we werden getrakteerd op Smallworld Lagos 2012. Nederland deed een fantastische act waar ik toen als trotse Hollander naar zat te kijken!

 

 

Lees alle info over deze organisatie op hun site: www.smallworldnigeria.org

Het komt erop neer dat vrouwen van verschillende nationaliteiten wonend in Lagos gezamelijk een event organiseren ten bate voor goede lokale doelen in Lagos.

Elk land krijgt een marktkraapje ofwel in de volksmond "Booth" genoemd om daarin op de feestavond nationale dranken en eten aan te bieden voor de gasten. De entertainment wordt ook verzorgd door de vertegenwoordigende landen.

Een gast koopt voor een bedrag een entree ticket en kan dan de hele avond gratis eten en drinken en wordt vermaakt. Een hele leuke en gezellige avond, met als resultaat een heleboel geld voor goede doelen. De gehele opbrengst van de kaarten wordt dan verdeelt over de kritisch gekozen doelen door de landen die participeren, omdat alles is gesponsord.

Inmiddels is het event door de jaren heen zo groot geworden dat er jaarlijks een kleine 3500 tickets verkocht worden!

Vorig jaar waren Gerben en ik te gast, dit jaar deden we volop mee en hoe!

Micky stond samen met haar Nederlandse vriendinnen en 1 maatje een act op te voeren van heb ik jou daar, kijk en geniet :) (en wie is Micky nu...)

On Stage: 
Vooraan DJ Tamme.

In het roze stonden vlnr Juul, Jacqueline V., Alexandra, Manon, Marianne, Patrice

Achter in het groen vlnr Mieky, Jacqueline H., Micky, Ilona, Erna, Renee, Anneleen. 

 

 

In de Nederlandse Booth stond ik samen met mijn vriendinnetjes ONS bier te schenken

Heerlijk, helder...HEINEKEN

En niet te vergeten als Hollandse kaaskoppen, jummie jong belegen!

vlnr Patrice, zwangere Eef, Manon, Marianne en Micksel

 Tijdens onze act was Eef alleen over met mijn schatje Gerben om de dorstige zweterige mannen te voorzien van hun gerstenat en hoe! Toen ik terugkwam vol adrenaline nog van de dans, nat van het zweet door de klamme hitte en de inspanning, stond Gerben daar achter de bar met aan de andere kant kerels van alle soorten natinaliteiten hangend aan zijn lippen! Ik wist niet wat ik zag en ze waren niet bij hem weg te slaan.

Het zweet droop hem van zijn kop, want met 30+ in een tentje bier schenken maakt je goed plakkerig en nat. toch de rol uiteindelijk van hem overgenomen na zelf eerst een schuimkop achterover te hebben geslagen op het succes met de andere meiden.

 

The love of my life

 

Nederland heeft in 2012 het Motherless baby home care centre gekozen als doel. Ter controle moet je achteraf als land ook kijken of het geld daadwerkelijk is terecht gekomen waar het moet.  Daar begon mijn Smallworld avontuur, want dat was erg indrukwekkend. Ik hield een babietje vast van 3 dagen oud wat op de stoep was achtergelaten. Toen wist ik wel zeker dat het geld goed terecht was gekomen.

Dit jaar hebben we gekozen voor het schooltje in Lekki, het gehele dak wordt in de zomer vervangen, geheel betaald via Smallworld en onze bijdrage in de Booth en het optreden. Het voelt echt als het mes dat aan 2 kanten snijdt. Wij een top avond en de lokale mensen die het zo hard nodig hebben krijgen waar ze om springen!
Er deden dit jaar 30 landen mee, dus 30 goede doelen in Lagos geholpen, dat geeft echt een heel goed gevoel moet ik zeggen...

Volgend jaar kan Smallworld zeker weer op mij rekenen voor Nederland, proud to be a Dutchie!!!

Liefs uit Lagos/Love from Lagos

Hospitalization@Lagos

 

Als ouder ken je jezelf niet terug als je kind ziek is en geopereerd moet worden.

Het idee dat een wildvreemde een loeischerp mes in de mooie jonge onschuldige fluweelzachte huid van je prulleke zet en doorsnijdt tot er een gat in de buikholte gecreeërd is, zijn handen erin stop en gaat wroeten in dat kleine buikje, bij die gedachte gaan je nekharen overeind, draait je maag om en komt de oermens naar boven en schreeuw je het allerliefste, BLIJF MET JE TENGELS VAN ÓNS KIND AF!!!

Maar wij zijn opgegroeid met het gevoel, het vertrouwen in "de zorg", in het ziekenhuis ben je in goede handen en komt het goed. Dus het geschreeuw laat je achterwege en ben je overgeleverd aan de kennis en ervaring van degene die weten wat ze doen. Zeker zijn van hun zaak, achter hun handelingen staan. (discussies over het wel en wee van de zorg even daar gelaten...)

 

Tot je in Afrika woont en je kind ziek wordt, zieker dan je haar kent en je weet dat je hulp nodig hebt.

Hulp van "de Zorg". Van binnen sidder je van stress en ongerustheid, van buiten wil je naar je kind laten blijken dat àlles wel goed komt.

Alles om je heen schakelt zich zonder over na te denken uit. Je leeft in een tunnel en denkt maar aan 1 ding, ons kind, mijn kind.

 

Met een open mind lopen wij de eerste hulp binnen van het Reddington Hospital met kleine Iris, papa's guppy, mama's Mütsli.

Het Reddington Hospital staat bekend als 1 van de betere ziekenhuizen in Lagos. Dus dan is de keuze snel gemaakt waar je naartoe gaat.

Ik til Iris uit de auto en als we binnenkomen worden we zonder enige twijfel doorgestuurd naar eerste hulp. Geen papperassen, geen bureaucratisch gedoe, hup, meteen actie. Dat geeft een ouder een fijn gevoel, dat je niet eerst ergens verantwoording hoeft af te leggen.

 

Arme kleine Iris heeft zoveel pijn in haar buik, rond haar navel, ze moet steeds overgeven en haar temperatuur is zo rond de 38 graden. Ze kan de pijn niet meer verdragen, kijkt me recht in mijn ogen aan, met haar grote donkere ogen vol tranen en angst. Ik voel hetzelfde en kan eigenlijk alleen maar terug huilen. Maar mijn verstand zegt dat ik haar gerust moet stellen en geef haar een brei aan woorden die er maar uit blijven komen en niets van ongerustheid uitstralen. Ik verbaas me erover waar ik het vandaan haal, maar het werkt wel een beetje. Ook voor mezelf.

 

Helaas herken ik de symptomen, helaas. Maar ik ga ervan uit dat de doktoren in dit ziekenhuis met de reputatie de betere van Lagos te zijn, weten wat ze doen en dat ze weten waar ze het over hebben.

Meteen begint de arts met onderzoeken en vragen stellen, de verpleegkundige is een man in een blauw verpleegkundige outfit, de arts ziet er, hoe zal ik het zeggen, anders uit. Hij loopt op te kleine leren slippers, heeft wat wollig woelig haar, naar mijn mening voor een man te lange nagels aan zijn vingers  en zijn "witte" labjas is smoezelig. Hmmm is dit de arts?

Niet veroordelen Micky, als ie zijn werk maar goed doet.

Ze willen meteen bloed afnemen en urine om te onderzoeken. Wellicht is het Malaria is de eerste reaktie die de verpleegkundige en de arts maken, maar ik denk persoonlijk dat het wat anders is. Laten we de testen afwachten.

Iris is al lijkbleek, maar ik zie haar nog witter wegtrekken en ze moet weer overgeven...

 

En dan begint het "prikken-avontuur". De arts weet na 3x op verschillende plaatsen blauwe plekken creeëren zijn buisjes te vullen voor de onderzoeken. Iris heeft al zo'n buikpijn, maar nu ook aan beide armen pijn.

Omdat ze zo verschrikkelijk moet overgeven, prikken we nog even gezellig wat extra gaatjes voordat de lijn voor het infuus geplaatst is.

Als we dan in het krappe wctje om de hoek bij de balie, waar de deur niet van op slot kan en wat ook dient als opslag, de urine hebben opgevangen kan ze zich eindelijk even neergeven, ze zakt al heel snel in slaap, maar wordt steeds weer wakker van de pijn. 

 

 

 

De urine resutaten komen vrij snel en het blijkt dat er zich bacterieën in de urine bevinden die er niet horen, diagnose, urineweginfectie. Al vrij snel daarna komt het eerste bloed resultaat, geen malaria.

Maar waarom moet ze dan zo overgeven en heeft ze zo verschrikkelijk buikpijn, net als bij Casper toen hij Blindedarm ontsteking had. Dus ik zeg het, hoe weet je nu dan dat het geen blindedarm ontsteking is? De witte bloedlichaampjes in het bloed laat zien dat er een ontsteking is, maar niet waar, maar wie zegt dat ze niet EN blaas- EN blindedarm heeft? Dat kan je nu toch niet uitsluiten?!

 

Omdat Gerben en ik erop aandringen wordt er een scan en echo ingepland. En omdat ze zo overgeeft willen ze haar opnemen...

We kijken elkaar aan en zonder iets te zeggen weten we wat we denken. Een ziekenhuis opname in Afrika, Nigeria, Lagos. Daar waar mensen anders denken over hygiene, anders in het leven staan, de ontwikkeling achter loopt op het westen. En daar komt de eerste twijfel, stappen we in deze onzekerheid hoe het er hier aantoe gaat, durven we dit aan, nemen we "deze gok"...hebben we een keus?...

 

 

We hebben geen keus op dit moment en we tekenen voor de opname papieren. Daar ligt ze dan op verdieping 5, the Duchess Ward, kinderafdeling van Reddington Hospital, Victoria Island, Lagos, Nigeria, zaterdag 2 februari 2013.

 

Inmiddels is het na middernacht en we kiezen ervoor dat Gerben bij haar blijft die nacht. Ik ga naar huis en slaap zo verschrikkelijk slecht, ik ben zo bezorgd en ben weer vroeg wakker. Ik maak thuis alles klaar en ga zo snel als ik kan weer naar het ziekenhuis.

Iris en Gerben hun nacht is zacht gezegd niet prettig geweest. Iris heeft verschrikkelijk pijn en Gerben heeft in een stoel moeten slapen.

De hele dag wachten we op het moment dat ze een echo krijgt en op de kinderchirurg. Maar we kunnen lang wachten. De chirurg komt 's avonds 19 uur en de echo wordt helemaal niet gemaakt.

We komen in een stroomversnelling van onduidelijkheden, geklungel, communicatie"fouten" en stress van onze kant. De druppel is het moment dat de Nurse Iris haar antibiotica geeft en 10 minuten later een dokter haar de dosis nog een keer zal geven. Het is dat Iris aan mij vraagt, wat doet hij nu mama? En dat ik uit mijn slaaphouding kom en het hem vraag. Vanaf dan zijn we argwanend en vragen we bij alles wat ze doen, wat ze doen. Wat geef je haar nu, wat doe je nu, waarom doe je dat.

 

Als de echo dan eindelijk heeft plaatsgevonden een dag later, is het meteen duidelijk: Inflamable Appendix.

Gerben is net naar het werk gegaan, maar ik bel hem om terug te komen. Want wat doen we nu?

Iris is zo verschrikkelijk bang, die grote bruine ogen kijken me aan, haar pupillen staan wagewijd open en haar ogen staan vol van de tranen, ze wil niet hier geopereerd worden, niet hier in Afrika.

 

De brei aan woorden weten zich wederom een weg te vinden naar mijn mond, maar het helpt deze keer niet. Deze keer helpt het ook mijzelf niet en ik moet ook huilen en kan alleen maar zeggen ik ben ook bang meisje...

Iris zegt, ik wil dat papa komt en ik denk ik wil dat Gerben komt. Gelukkig is hij al onderweg en is er vrij snel.

 

Alsof het zo moest zijn hadden we de vlucht voor mijn moeder gezet op deze maandag en konden we haar vlucht via onze lieve vriendin Ilona omzetten, zodat Oma niet op dit rotterige moment hoefde te vertrekken. Het was zo'n fijn idee dat ze er was, ook voor Caspertje die als een bikkel naar school ging ondanks de zorg om zijn zusje in het ziekenhuis...

 

We hadden geen keus, naar Nederland vliegen, of waar dan ook heen was geen optie, door de luchtdruk in het vliegtuig kon de appendix knappen en bovendien was een vlucht veel te lang.

Het was niet anders, de operatie moest hier plaatsvinden...

Maandagavond 4 Februari 2013 zo rond 22:30 uur was het achter de rug en lag Iris zonder blindedarm weer op haar kamer.

 

 

 

 

Het is natuurlijk ook het idee om zoiets belangrijks niet op je veilige basis in het vertrouwde Nederland kan doen, (waar ook regelmatig dingen fout gaan) maar we kunnen niet anders zeggen dat de operatie hartstikke mooi is verlopen en het littekentje er hartstikke mooi uit ziet. (Toen ik dat compliment maakte zei de arts, ja maar we hebben wel meer ervaring met de blanke huid hoor! Alsof ik twijfelde dat ze een blanke huid konden hechten, ik maakte alleen een compliment over een mooi litteken, had aan zijn opmerking niet eens gedacht...)

 

 

De meeste stress voor ons was de zorg erna. We hebben alles wat de verpleegkundigen deden gecontroleerd want er ging hier en daar wel eens wat anders dan we gewend zijn. Gebruikte naalden, pleisters, verbindmiddelen die her en der bleven liggen, het doorspoelen van het infuus omdat ze te laat waren met het vervangen, de onderlinge communicatie wat vaak tot verwarring leidde, enz. Het infuus wat 3x is verhuisd van de linker naar de rechterhand, omdat de lijn niet meer wilde (mijn excuus aan alle verpleegkundige als ik termen verkeerd gebruik!) na het spoelen van een infuus de vloeistof op de grond laten lopen, na het verwijderen van de drain het bloed op de grond laten lopen en dan zeggen er komt zo iemand het opdweilen hoor en dan met de gewone mop, hup in het emmertje en hup weg de vlek, geen desinfectie daarna ofzo en dan de dagelijkse kakkerlak opruiming maakte het plaatje compleet.

Nee wacht, het bed voor de ouder die bleef slapen maakte het plaatje compleet, ik heb nu toch nog wel een beetje last van mijn rug na 4 dagen slapen in deze stoelen...

 

 

Maar op donderdag 7 Februari 2013 is het dan zover, alles overwonnen, Iris mag naar huis!!!

Van een van grootste zorgen die we hebben gehad het afgelopen jaar hier in Lagos, naar de zoete heerlijkheid van weer veilig naar huis gaan!

 

 

 

 

Weer fijn thuis

 

 

Love from Lagos/Liefs uit Lagos

 

 

1 year Lagos experience

Many roads lead to Rome

Vorig jaar om deze tijd zat ik met de kinderen opgesloten op de compound omdat het hele land in staking was. We waren net aangekomen, geen expat ervaring en onze veilige basis zat in de swamps van de Niger Delta, werken. Voordat we begonnen aan dit avontuur zocht ik op Google naar mooie plaatjes van Nigeria en dit is wat ik vond

Op zijn zachtst gezegd was ik onzeker en bang. Omdat ik geen begeleiding had van deze of gene, moest ik het doen met Gerben zijn ervaring en een email van de vrouw van een collega van Gerben.
Waar haal ik brood? Kan ik veilig met de kinderen over straat? Worden ze niet gekidnapt? Kan ik de chauffeur vertrouwen? Brengt ie me wel echt daar heen waar ik heen moet? Steelt de Steward het geld niet uit mijn beurs? Steelt hij mijn sieraden niet uit de slaapkamer? Wordt ik niet ziek van het eten? Kan ik de groente en het fruit wel eten? Waar koop ik vertrouwd vlees? Hoe kom ik aan beltegoed? Die mensen die me begroeten, doen ze dat omdat ze wat van me willen en zo kan ik nog wel even doorgaan...

Maar wat heeft het afgelopen jaar dit land, de Nigerianen, de cultuur mij het tegendeel bewezen.

Ja, het is hier niet veilig, ja de stroom valt meerdere keren per dag uit, ja armed robberies is orde van de dag, ja ook deze week is er weer een pijpleiding gesaboteerd waardoor er fuel schaarste is, ja bij de buren is er weer ingebroken, ja afgelopen jaar zijn er 4 man van Gerben zijn company gekidnapt, ja zijn collega is beroofd, ja een lekker brood kost €5,- en je kan goed ziek worden van een verkeerd stuk vlees.

Maar nee, niet iedere Nigeriaan heeft als doel je te beroven, nee ze kidnappen je kinderen niet, ze zijn dol op kinderen! Nee je kan 's avonds na 19 uur niet een wandeling gaan maken en inderdaad moet je als je buiten komt je insmeren/sprayen met Deet omdat je anders lek geprikt wordt en kans op Malaria vergroot. Maar ja je kan zeker naar de markt, sterker nog, je wordt hartelijk ontvangen!

Vooroordelen zijn er in overvloed over Nigeria en Nigerianen en ja ze zijn zeker niet zoals wij. Gek he, ander continent, andere achtergrond, andere cultuur.
En hetzelfde zullen we nooit worden. Mooi houden zo! Gelijk aan elkaar zijn we wel, dat is wat anders...

Neemt niet weg dat leven in Lagos als Noord Europeaan niet makkelijk is, wij zijn namelijk ook van een ander continent, andere cultuur, andere achtergrond.
Voordat je snapt waarom dingen gaan zoals ze gaan, ben je minimaal een jaar verder. En dan ben je echt nog steeds een groentje. Maar je snapt wel een aantal dingen.

Een jaar Lagos ervaring, 10 levensjaren ervaring rijker. Met pieken en dalen.
Wat zal het komende jaar ons brengen, ik hoop door de ervaring iets meer rust en zekerheid.

In ieder geval begint het jaar goed! Als gast hebben we een maand lang mijn moeder op visite, zo gezellig! En zo leuk om haar alles wat we hier kennen te laten zien en met iemand die dicht bij je staat te delen.
School van de kinderen, de cultuur, de markten, de mensen, ons leven. Niet uit te leggen, maar vooral om mee te maken om te begrijpen...

 

Een jaar Lagos is meer dan een ander land en een andere cultuur. We hebben er hele fijne vrienden bij gekregen. Met de een intensiever contact als met de ander, maar allemaal even bijzonder en waardevol. Dat maakt Lagos voor ons Lagos.

 

Liefs uit Lagos/Love from Lagos

The Point of no return

 



Yoruba scarification

Waar begin je als je ergens over wilt vertellen, waar je zelf maar niet van weet en snapt hoe het in elkaar zit.
Natuurlijk weten we dat in de geschiedenis handel in slavernij plaats vond in het land waar we nu wonen.  Maar echt ECHT weten en wisten we er heel weinig van. Van onze driver hadden we wel al geleerd dat de "scarification" in de gezichten van de stammen voortkomen uit de slavernij. Had je 3 scars per wang dan hoorde je bij een andere Master, dan wanneer je er 1 had. Ibo mensen hebben er tegenwoordig 1 in elke wang, Yoruba mensen 3 per wang, soms zie je mensen met 5 of dwars, elk met zijn eigen geschiedenis.
Tegenwoordig is het  verboden om bij nieuw geborene de scarification toe te passen, toch zie je heel veel kinderen met de scars in hun gezicht. En daar ga ik dan, wat ik niet begrijp is de trots die ze hebben over deze geschiedenis.
Gisteren zijn we naar "the Point of no Return" geweest. In de plaats Badagry zo'n 45 km ten westen van Lagos, zijn musea over slavernij en ondanks het feit dat het zo tegen kerst afgeraden wordt om te reizen buiten Lagos, hadden wij ons goed laten informeren en zijn we erheen gegaan. 3 uren rijden over de Badagry Expressway met alle avonturen van dien, moest en zou mevrouw Micky met haar gezin hierheen.
Het is de moeite waard om onderstaande filmpje te bekijken, op 1:18 min zie je bijvoorbeeld de spookrijdende Okada's, maar je zal je verbazen dat mensen in het stoffige zand tussen de wegen zitten, er markten langs de weg bevinden, er banken, stoelen en bedden te koop staan langs de weg en nog meer van dat soort zaken. Voor de duidelijkheid, het is een Expressway...

 Naast de indrukwekkende route werden we een aantal keren langs de kant van de weg gezet voor controle op minder definieerbare aan te tonen papieren door mannen in verschillende uniformen, maar ook in "burger" wat ons een kleine N 15.000 kostte. Aangezien onze driver Ade rustig bleef, de kosten terug gedeclareerd konden worden en het slechts een half uur van onze tijd kostte, hadden we het er graag voor over. Mijn angst, het kloppende hart in mijn keel en het lichte gevoel in mijn hoofd, omdat ik dacht dat we werden aangehouden door Areaboys laten we maar even buiten beschouwing, dat zou alleen maar de indruk wekken dat ik op dat moment dacht dat we in de problemen zaten, ik  al de ergste scenarios door mijn hoofd zag flitsen en mijn familie me nooit zou vergeven dat we als gezin gekidnapt in the swamps van Nigeria vastgehouden werden omdat ik zo nodig wèl buiten Lagos wilde reizen met de kerst in het vooruitschiet.

Aangekomen in Badagry voelden we ons meteen welkom. De plaats bekend om "the first storage building ever build in Lagos", maar voor ons de reden om te komen, de plek waar slaven werden afgevoerd, verhandeld en verscheept.
Helaas mochten we in het overheids museum geen foto's maken (natuurlijk stiekum toch een paar geschoten).
Vol verbazing en afschuw hoorden we de trots vertellende gids aan. 'Dit waren de kettingen en martelwerktuigen die werden gebruikt', 'dit was een voorwerp die de mond deed snoeren en dan werd er een pin door de lippen gestoken', 'dit was de werkketting', 'zo werden de slaven gestraft', 'dit was de eerste Brit die 300 slaven naar Engeland bracht en hij werd onderscheiden door de Koningin van Engeland voor zijn prestatie', 'dit was de route die de schepen voeren, 3 tot 5 maanden lagen de mensen opgepakt in het vrachtruimt zonder ventilatie, 1x per dag iets te eten, liggend in urine, uitwerpselen en andere lichaamsvloeistoffen en tussen de dode lichamen van mensen die het niet overleefden...'

Alle informatie die ons werd verteld sloeg in als een bom, maar de gids bleef maar vertellen...

 

 

Tears of a slave woman

Uiteindelijk vertrokken we met een bootje naar "the point of no return", we liepen de route die de slaven liepen, geketend aan elkaar in de bloedhete zon door het mulle zand. We waren ons heel bewust van de voetstappen die we zetten en de vrijheid die wij hadden om een slok water te nemen, even stil te staan en tegen elkaar te zeggen wat we wilden.

 

 

*klik op de foto's om te vergroten*

 

We vroegen de kinderen wat ze het meest indrukwekkende vonden, Iris; 'de put waar de slaven moesten drinken om hun verleden te vergeten en te wissen voordat ze verscheept werden ...'

 

 

Als ik het woord ATTENUATION vertaal, betekend het verzachting, hoe ze het precies bedoelde begrijp ik dus niet helemaal. Maar de boodschap van de gids was duidelijk, de put was voorzien van dyoudyou (Afrikaanse Voodoo), vergeten wie je bent en waar je vandaan komt...

 

Aangekomen op het strand stond een vergaan herdenkingsbeeld, zo beeldgevend voor Nigeria, een land met veel geschiedenis, heel heftig en het herdenkingsbeeld is vergaan...

 

Maar gelukkig, wij gingen wel terug en hoe! De gids regelde Okada's voor ons! Geweldig vonden de kinderen het, eindelijk ook een keer op een Okada! 100.000den zien we altijd crossen door de stad en nu stapten ook wij achterop. Dat was een leuke bijkomstigheid van dit bijzonder indrukwekkende bezoek aan Badagry



 

 

Terug gekomen deden we een laatste bezoek aan de barakken waar de slaven werden "verzameld". In hokjes van 2 bij 3 werden 40 slaven gestopt, zonder ventilatie. Ik kreeg het al benauwd met z'n 6en n het hokje die ene minuut.

Ook werd daar ons de handelswaarde uitgelegd.

 

Een fles Gin: 10 slaven 

Een spiegel: 4 slaven

Een klein kanon: 10 slaven

Een groot kanon: 40 slaven

Een paraplu: 40 slaven

 

EEN PARAPLU 40 MENSEN!!! En daar ga ik weer, tijdens het polo tournament in April dit jaar waar ik kwam kijken naar de paardjes, arriveerde er op een gegeven moment een Big Oga/chief en wat schetste onze verbazing: zie foto

 

 

 We vonden het toen al zo'n vertoning, maar bij mij viel het kwartje hier zo op de grond waar slaven werden verhandeld en gemarteld, het was een macht en status vertoon. Hoe groter de plu, hoe meer macht en rijkdom je had. Maar kom op, op basis van 40 mensenlevens?! Daar ben je dan anno 2012 toch niet trots op? Dat stop je toch weg in heel diepe vochtige stinkende kelders om vooral niet een waarde aan te geven.

Aan het einde van de dag tolde mijn hoofd, van indrukken, maar vooral omdat ik het allemaal niet snapte en nog niet goed snap.
Ik begrijp best, dit hoort bij hun geschiedenis en cultuur, maar om er dan trots op te zijn? Ik stond daar continu met plaats vervangende schaamte vanwege mijn witte huid, maar allemaal wilden ze weer met ons witneuzen op de foto. Natuurlijk ligt het aan mij, maar ook Gerben en de kinderen voelde het zo. En kinderen hebben Carte Blanche, zij bekijken het vanuit de mooiste en puurste inzichten.

Gelukkig heb ik mijn blog en schrijf ik het van me af, zo heeft het een plekje. Maar mijn hoofdpijn van vrijdagavond vergeet ik niet meer, misschien van het vocht tekort door de hitte, maar diep vanbinnen weet ik dat het kwam door de indrukken van de dag.

Voor nu eerst liefs uit Lagos/Love from Lagos

de Nijboertjes

 

 

Ps Gefeliciteerd Ma met je 65ste verjaardag!